ოჰ, ეს ქარი
ოჰ, ეს ქარი!..უმიზეზოდ ატყდა დღესაც, უმიზეზოდ ამიწეწა თმა და სული, გულმოსულმა ჩაუქროლა ვერხვის ხესაც, გაიტაცა თან ფოთლები შეყვითლული....
შემოდგომა ყვითელ ფოთლებს ...
შემოდგომა ყვითელ ფოთლებს მიწის სუნთქვას სწირავს; ღაპაღუპით ფერმკრთალ ნოტებს მოსდით ცრემლის წვიმა....
მეშინია უშენობის
მეშინია უშენობის... როგორ ვიყო უშენოდ?!. მოზღვავდება გულში სევდა, ტკივილს რითი ვუშველო?...
ენძელა
ყველა მთის ყვავილს ვეფერე, შენც გეფერები, ენძელავ, თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ, შენი დათმობა მეძნელა....
შენი ლამაზი თითები მხიბლავს
გაბნეულები, განთესილები სამყაროს მცირე ნაწილაკებად, ვეძებთ ერთმანეთს, ხელის ცეცებით, ვიღაცა – მეტად, ვიღაც – ნაკლებად....
მე და ჩემი ბეღურა
ხეზე შემოჯდა ბეღურა. – შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი. ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა, მე კი შინ მენთო ბუხარი....
ბალახები - ვნების სავანე
ჩამოიფერთხე ეგ ბალახები თმებიდან უნდა წავიდეთ, უნდა ავკეცო ფარდაგი... ჟრუანტელსა მგვრის, ისევ ხელახლა ვთბები და სულ აქ დამტოვებს შენი ტუჩების ბადაგი......
* * * *
სუნი და ფერი დაკარგეს ვარდებმა. მე კი დღეს დავკარგე აზრი-სიყვარული. მართლაც ყველაფერი ალბათ დროს ბარდება მარტო მომიწევს ახლა სიარული....
მომენატრე...
მომენატრე,გულში სევდა მოკალათდა, შემოაცვა რუხი ფერი სულის სარკეს, ისე ძლიერ მომენატრა შენი სუნთქვა, ეგ გრძნეული,მათრობელა კოცნა მარგე....
* * * *
გახსოვს, გაზაფხულს მოჰყვა მაშინ გრძნობები ჩვენი, ზაფხულის ხვატში, ცეცხლოვანი ვნებაც ვანახეთ, შემოდგომაზე შეეპარა სიყვითლის ფერი, და ზამთრის ბოლოს ხეივანში...