მადლობელი ვარ უფლის

მე დავივიწყე იგი და სიყვარულიც მისი,
წუხდა ის ალბათ ჩემზე,მე კი მტანჯავდა სხვისი.
მე დავივიწყე ღმერთი,ლოცვითაც არ ვლოცულობდი,
ეშმას მივყიდე სული,შურისძზიებას ვცდილობდი.
მახსენდებოდა მუდამ,როცა მიჭირდა რამე,
მე სინანულის ნაცვლად,ველოდებოდი ღამეს.
რაც გადიოდა დრო,მე ვშორდებოდი მეტად,
მძულდა მე ჩემი თავი და დავდიოდი კენტად.
მე დავივიწყე თხოვნა,და სინანულის გრძნობა,
სიმართლისა და სიცრუის მაშინ მიჭირდა ცნობა.
ვემალებოდი დღის შუქს,რათა მეცხოვრა ღამით,
გადავივიწყე წლები და მეც ვცხოვრობდი წამით.
მაგრამ ეს იყო ადრე,ახლა ის დარჩა წარსულს,
გულში ტკივილსაც კი ვგრძნობ,როცა ვიხსენებ წასულს.
დღეს სინანულის გრძნობით ავსებულია გული,
პატიებას თხოვს უფალს შეძრწუნებული სული.
მადლობელი ვარ უფლის,მაშინვე რომ არ გამწირა,
რომ არ დამტოვა მარტო,სინანულით რომ მატირა.
მადლობელი ვარ მისი,მადლობელი ვარ მარტო,
თუნდაც იმისთვის რომ დღეს მე პატიებას ვნატრობ.
მადლობელი ვარ უფლის,მადლობელი ვარ რადგან,
რომ ვყვარებივარ ასე,რომ ვყვარებივარ მართლა.
მადლობელი ვარ უფლის,მაგრამ მრცხვენია მისი,
როცა ის ჩემზე წუხდა,მე კი მტანჯავდა სხვისი...


დემონი

ცივი დუმილი მავსებს პირთამდე,
მე უკვე უკუნს ვეტრფი,ვემონი...
თითქოსდა ღამის სამოს ვიცვამდე...
მებრძვის ბოროტი,მებრძვის დემონი.
ვმწუხარებ მაგრამ გული არ ღელავს,
სულიც მიყუჩდა აღარ მძვინვარებს,
თითქოს ღრუბლებში ღვთის რისხვა ელავს...
მებრძვის ბოროტი,ვებრძვი დემონებს.
თვალები არჩევს ფერებს გასარჩევს,
არსად ქაოსი...სრული სიწყნარე...
თითქოს კვლავ ყვება ვიღაც განაჩენს...
მებრძვის დემონი სისხლდამდინარე.
ვებრძვი,ვიმარჯვებ,მარცხდება იგი,
ბოროტს და ეშმას მე არ ვემონი...
არ ეპუება მარცხს იგი ფლიდი...
მებრძვის ბოროტი,მებრძვის დემონი.


ისევ მესიზმრები

ისევ მესიზმრები, ისევ მელანდები,
ღამით არ მაძინებ,ღამით არ მაყენებ...
ისევ შენზე ვფიქრობ,ისევ მენატრები...
ღამე აღარ გეყო?დღითაც არ მასვენებ.
ისევ ღამეული მთვარის კარნავალი,
ისევ შენი სახე,ისევ ფიქრიანი,
ჩემი სიყვარული ისევ იდუმალი,
ფიქრი ღამეული ისევ სევდიანი.
ისევ და ისევ შენგან ნაწამები,
ღამით ვხეტიალობ რგორც მთვარეული,
ისევ მესიზმრები,ისევ მელანდები,
ისევ დავდივარ წარსულ არეული...


დაუსრულებელი

დაუსრულებელი სევდა,სინანული...
წუთი საშინელი მარცხით განცდილი,
აწ გარდასული ვნება,სიხარული...
და სიყვარული ნაცრად დაფერფლილი.
მწარე ღალატი,ცრემლი სინანულის,
გული გატეხილი,ღამე მთვარეული,
სევდა,გოდება...ცრემლით გაჟღენთილი
და ნაწამები სული გაფლეთილი.
წვიმის წვეთებში ცრემლი დამალული,
მწარე კაეშანი,ჩუმი ტკივილი,
ლამაზი ლექსი ცრემლით დანამული,
უხმო ტკივილი ლექსად დაწერილი...
გრძნობები ჩემი ფეხით განათელი,
ჩემი ტკივილია გულით ნატარები,
ჩემი სიყვარული სევდის ანარეკლი...
ჩემი ცხოვრებაა ცრემლში განავლები


გამართულია ორთაბრძოლა ჩემს სულსა შიგან

გამართულია ორთაბრძოლა ჩემს სულსა შიგან,
ჩემი ნაზარდი ჩემგანვე ნაშობს ებრძვის შიგნიდან,
ჭკუა დავკარგე აღარ ვიცი თუკი რას ვროშავ,
დამვიწყებია მე შენს თვალებზე ნასწავლი კოცნა.
და ვდგევარ ეხლა ვითარცა ხე ტოტებდაჭრილი,
და ვდგევარ დიდი სინანულის გრძნობით ავსილი,
და ვაღიარებ დარდისაგან გულდაკოდილი,
რომ ახლაც მინდა...ო!რა ძლიერ მინდა ტირილი


ისევ

ისევ ჩამოთოვა სევდამ,
ისევ შენს სახეს ვხედავ,
ისევ ნაღვლიანი ღამე,
ისევ უგრძზობელი მთვარე,
ისევ დარდი და ტირილი,
ისევ მტანჯველი ფიქრები,
უკვე ნაჩვევი ტკივილი,
ისევ სისხლი და ცრემლები,
გულზე უღრმესი იარა,
ღალატმა გადამიარა,
ისევ ნატანჯი სიზმრები...
შენი უღმერთო თვალები...
როდემდე ვიყო ასე,
რისთვის ვტანჯულობ,რაზე...
ისევ ტკივილი მწარე
და ისევ ცივი მთვარე.
ისევ ნატანჯი ფიქრი,
შენი უგულო ფიცი...
ისევ ლოდინი მწარე
და ისევ შენი სახე...


ქვეყნად

ქვეყნად რა არ ხდება,ქვეყნად რა არ არის,
ქვეყნად არვინ იცის ვინ რას შეეყრება,
ქვეყნად არ არსებობს ქალზე საოცარი,
ქვეყნად ვერაფერი მას ვერ შეედრება.
ქვეყნად რა არ ხდება...ზოგი იღიმება,
ზოგი სინანულის ცრემლებს აქვითინებს,
მაგრამ ქალის კოცნა,თვალთა ელვარება
ქვეყნის ყველა სიტკბოს ერთად დაგავიწყებს...


მე მიყვარს

მე მიყვარს ქალში იდუმალება,
იდუმალება თავად ქალია,
მე ქალში მიყვარს თვით ერთგულება,
ერთგულება ხომ საჩუქარია.
მე სიამაყეს ვაფასებ ქალში,
მივესალმები მათ ფარულ გრძობებს,
მე მიყვარს როცა ვიწვები ალში
და მათი ხვევნა ცეცხლს რომ მინელებს.
მე მიყვარს მათი ფარული გრძნობა,
ნაზი,ლამაზი...ხატვა ოცნების,
მე მიყვარს მათი შურისძიება
და ვიცი ფასი ქალის ცრემლების.
მაგრამ ვერ ვიტან მათგან სიცრუეს,
სიყალბეს ხმათა და ორგულობას,
ვერ ვეგუები უგულო ცრემლებს
და ვერ ავიტან ცვალებად გრძნობას.
მე ქალში მიყვარს იდუმალება,
იდუმალება თავად ქალია,
მე ქალში მიყვარს თვით ერთგულება,
ერთულება ხომ საჩუქარია.


მარადი

სიცოცხლე სიკვდილია, ოღონდ არა მარადიული...
სიკვდილი კი სიცოცხლეა, ოღონდ მარადიული...


ძახილი კ/ფილმს "ფესვები"

კ/ფილმს "ფესვები"

ძახილი ხორცის,ძახილი სულის...
სამშობლო მიხმობს,მეძახის დედა,
მეც მინდა მათთან,მიმიწევს გული,
და როდის ჩავალ ვიძახი "ნეტავ".
მე ფოთოლი ვარ ხითმოწყვეტილი,
ჩემი ფესვები დაბრუნებას მთხოვს,
სახლიდან შორს ვარ გადახვეწილი,
ჩემს სამშობლოში ალბათ უკვე თოვს...
ძახილი მესმის გულს ვერ ვერევი,
მიხმობს სამშობლო:"დაბრუნდი მალე..."
ცრემლით ვპასუხობ სევდანარევი:
"მოვალ უთუოდ...ცოტაც მაცადე..."
გადის თვეები,გავიდა წლები
და მეც ისევე ვარ მამულს გარეთ,
გადის წუთები და მეც ვბერდები,
ძახილი მშობლის მატირებს მწარედ...
მესმის ძახილი და გულიც მიწევს,
მიხმობს სამშობლო ისევ გელიო,
დარდი და სევდა ერთბაშად მიტევს,
მინდა სამშობლოს მიწას ვემთხვიო.
გავიდა დრო და მე სიკვდილს ვებრძვი,
ვკვდები მე ისევ სამშობლოს გარეთ,
ძახილი მშობლის მე ისევ მესმის,
ისევ ისევე მატირებს მწარედ.
:მისმინე შვილო,უსმინე ბაბუს
მე რომ მოვკვდები დამწვარი ფერფლი
წაიღე იქით... დამარხე მამულს...
სადაც სიკვდილიც სიცოცხლეს ეტრფის.