ყველა მთის ყვავილს ვეფერე,
შენც გეფერები, ენძელავ,
თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ,
შენი დათმობა მეძნელა.
წამო, წამამყევ, თვალნაზო,
ხალისის მინდა შეძენა,
ჩემ სიყვარულთან წავიდეთ,
ნატვრები გულსა სძეძენა.
გაუხარდება შენ ხილვა,
შენი ტან–ფეხის ფერწერა,
იქნებ გვაჩუქოს ღიმილი,
გამოხედულმა ცერ–ცერა...
სილაღისა ხარ ნიშანი,
ვერც სიტყვა აღგწერს, ვერც ენა,
სინათლედ მინდა გვიქციო
ის, რაც დროებამ შეცელა!...
შენც გეფერები, ენძელავ,
თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ,
შენი დათმობა მეძნელა.
წამო, წამამყევ, თვალნაზო,
ხალისის მინდა შეძენა,
ჩემ სიყვარულთან წავიდეთ,
ნატვრები გულსა სძეძენა.
გაუხარდება შენ ხილვა,
შენი ტან–ფეხის ფერწერა,
იქნებ გვაჩუქოს ღიმილი,
გამოხედულმა ცერ–ცერა...
სილაღისა ხარ ნიშანი,
ვერც სიტყვა აღგწერს, ვერც ენა,
სინათლედ მინდა გვიქციო
ის, რაც დროებამ შეცელა!...
/მიხეილ ღანიშაშვილი, ილტოსპირელი/
