უნდა გაზომო ნაბიჯი სულის, რომ არ მოუხდეს თვალს ატირება. ხანდახან უნდა გატკინონ გულიც, რომ თავად შეძლო შენ პატიება... ხანდახან უნდა იცრუო მაგრამ, არ დაივიწყო...

როცა სიცოცხლის სიო დაჰბერავს, ვგრძნობ შენ ჩემთან ხარ, ფიქრით თუ ცხადად, და თუ მივანდე თავი ამ მზერას, თავბრუ მეხვევა და ოცნებებში ვიჭრები მარდად....

ფოთოლცვენა დაიწყო შემოდგომის ქარია და ამ ქარმა ჩემს სულში ყველაფერი არია....

გული უჟმურია, ფიქრი უძლურია, დარდებს უპოვიათ გზა... სულში უფსკრულია, მზერა შეშლილია, შენამდე მოვა ვიღაც სულ სხვა......

მინდა დამებედო... როგორც არასოდეს, თორემ უშენობა სულში დაფარფატებს, შენი სიყვარული ჩემთან ბაასობდეს, მოდი, თორემ თოვს და ღამით დაამატებს......

თოვდა თუ არ თოვდა, ვწერდი, რომ თოვდა, რატომღაც მიმშვიდებს ეს სიტყვა სულს, მქონდა თუ არ მქონდა,...

შენ თვალებიდან აპრილი გცვივა, იღვიძებს დილა რძისფერი კაბით. წელმოწყვეტილი იები მტკივა, შენ მაპატიე, თუ შემიყვარდი....

მე ახლა შენში ვარ და სადღაც ლიანებს, დაარხევს ქარი და ღამესთან აცეკვებს.. მითხარი, რომ ისევ არ დავაგვიანე, რომ გრძნობა თვალეში ეშმაკებს აცელქებს....

მე რა შეგინდო, თავადა ვთხოვ შენდობას მოყვასს, რა შემოგწირო, არაფერი არ მაბადია. მაღლა ახედე,...

ეხლა რომ თბილად გაკოცო თმებზე, მოგხვიო ხელი, მოგიძღვნა ლექსი... დაგისხა ყავა...