ნანა სელეპანოვა - მორალი

ჩემი ცხოვრებაა არქაული,
სავსეა ლანდებით შორეულით,
ასეთი ლექსებით პროზაულით,
ომშიც ვერ ვიქნები მოგებული.


ნანა სელეპანოვა - ჩემი საქართველო

ოცდაათი წელი გადის
თენდება თუ ღამდება
და მას მერე, ჩვენს ედემში
გაზაფხული მთავრდება,
როს ცხრა აპრილს საქართველოს
ცრემლი ღვარად ჩამოსდის,
ქართველ გმირთა ნასისხლარზე
ია ვარდი ამოდის...


ნანა სელეპანოვა -ჩემი სამშობლოც იქ არის!

ამბობენ, პოეტი ის არის,
ვინც სამშობლოზე ღაღადებს,
ბევრჯერ ვაფრინე ისარი,
ცრუ პოეტებიც დავჯაბნე.


მერაბ სალუქვაძე – ჩემი ქუჩის ხეები –

– ჩემი ქუჩის ხეები –

დარში
ავდარში დგანან ხეები,
დგანან
იხვევენ ფოთლების ფიქრებს,
ცად აპყრობილი მწვანე ხელებით, ––
ევედრებებიან მზის სხივებს სითბოს..


მერაბ სალუქვაძე – ჩემი აგონია –

– ჩემი აგონია –
სევდამ ჩაიბარა ჩემი გაზაფხული
გულზე შემომაწვა მძიმე აგონია,
მე კი გვიან მივხვდი შენი სიყვარული
თურმე უშენობით სხვა გზა არ მქონია..


ნანა სელეპანოვა - მზე ჩემი წილი

ცა მისთვის მინდა,
ცხელ გულზე მეწვეს
მთვარე.. ღრუბლები
ხელით ვარწიო,
ტანზე ვარსკვლავნი
ხალებად მესხდნენ,
ღრუბლის ფთილები
მზეს შევაბნიო.


ნანა სელეპანოვა - "ჩემი საქართველო აქ არის"

ბაღში მიწა აყალო,
ხეზე ბატიბუტები,
გული მინდა დავცალო,
მომაშორეთ ხუნდები.


My Story - ჩემი ისტორია

მე დავუკრავ ისევ შენთვის ნაცნობ მელოდიას,
რომელიც გესიამოვნება და მე მამსგავსებს ამადეო მოდილიანს
ის შენ სახეს გამახსენებც ცრემლიანს ხან ღიმილიანს,
მეც ამეტირება და ბევრნი ამ ტირილზე მხოლოდ იცინიან


ნანა სელეპანოვა - როდესაც ჩემი იქნები

საფიხვნოს კაცნი უბნობდნენ,
სიტყვა მეხივით გავარდა,
ქალები ვერა მგუობდნენ,
კაცი ხელებში ჩამადნა.


უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული

უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული,
ფუჭი მოლოდინი, დროა შევაჩერო.
ალბათ ლაბირინთებს ვეღარ მოვერევი,
და სვლა ბილიკებით უნდა გავაგრძელო.