ჩემი ცხოვრებაა არქაული, სავსეა ლანდებით შორეულით, ასეთი ლექსებით პროზაულით, ომშიც ვერ ვიქნები მოგებული....

ოცდაათი წელი გადის თენდება თუ ღამდება და მას მერე, ჩვენს ედემში გაზაფხული მთავრდება, როს ცხრა აპრილს საქართველოს ცრემლი ღვარად ჩამოსდის, ქართველ გმირთა...

ამბობენ, პოეტი ის არის, ვინც სამშობლოზე ღაღადებს, ბევრჯერ ვაფრინე ისარი, ცრუ პოეტებიც დავჯაბნე....

– ჩემი ქუჩის ხეები – დარში ავდარში დგანან ხეები, დგანან იხვევენ ფოთლების ფიქრებს, ცად აპყრობილი მწვანე ხელებით, –– ევედრებებიან მზის სხივებს სითბოს.....

– ჩემი აგონია – სევდამ ჩაიბარა ჩემი გაზაფხული გულზე შემომაწვა მძიმე აგონია, მე კი გვიან მივხვდი შენი სიყვარული თურმე უშენობით სხვა გზა არ მქონია.....

ცა მისთვის მინდა, ცხელ გულზე მეწვეს მთვარე.. ღრუბლები ხელით ვარწიო, ტანზე ვარსკვლავნი ხალებად მესხდნენ, ღრუბლის ფთილები მზეს შევაბნიო....

ბაღში მიწა აყალო, ხეზე ბატიბუტები, გული მინდა დავცალო, მომაშორეთ ხუნდები....

მე დავუკრავ ისევ შენთვის ნაცნობ მელოდიას, რომელიც გესიამოვნება და მე მამსგავსებს ამადეო მოდილიანს ის შენ სახეს გამახსენებც ცრემლიანს ხან ღიმილიანს, მეც...

საფიხვნოს კაცნი უბნობდნენ, სიტყვა მეხივით გავარდა, ქალები ვერა მგუობდნენ, კაცი ხელებში ჩამადნა....

უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული, ფუჭი მოლოდინი, დროა შევაჩერო. ალბათ ლაბირინთებს ვეღარ მოვერევი, და სვლა ბილიკებით უნდა გავაგრძელო....