გაბნეულები, განთესილები
სამყაროს მცირე ნაწილაკებად,
ვეძებთ ერთმანეთს,
ხელის ცეცებით,
ვიღაცა – მეტად,
ვიღაც – ნაკლებად.
უნდა ვიპოვოთ,
უნდა შევიკრათ,
უნდა შევერთდეთ
და გავმთლიანდეთ,
მე მოვისწრაფი შენსკენ ამიტომ,
შენც ეცადე, რომ არ დაგვიანდე.
მზე ამოხდება გორის წვერიდან,
განათდებიან მთათა ჯიქნები,
თუკი ვიპოვით ერთიმეორეს
და თუკი ისევ ერთად ვიქნებით.
სიცოცხლე აზრს და ხალისს შეიძენს,
გადაშლის ფურცლებს ყვავილი ველზე,
შენი ლამაზი თითები მხიბლავს,
მომეცი ნება, გემთხვიო ხელზე.
სამყაროს მცირე ნაწილაკებად,
ვეძებთ ერთმანეთს,
ხელის ცეცებით,
ვიღაცა – მეტად,
ვიღაც – ნაკლებად.
უნდა ვიპოვოთ,
უნდა შევიკრათ,
უნდა შევერთდეთ
და გავმთლიანდეთ,
მე მოვისწრაფი შენსკენ ამიტომ,
შენც ეცადე, რომ არ დაგვიანდე.
მზე ამოხდება გორის წვერიდან,
განათდებიან მთათა ჯიქნები,
თუკი ვიპოვით ერთიმეორეს
და თუკი ისევ ერთად ვიქნებით.
სიცოცხლე აზრს და ხალისს შეიძენს,
გადაშლის ფურცლებს ყვავილი ველზე,
შენი ლამაზი თითები მხიბლავს,
მომეცი ნება, გემთხვიო ხელზე.
/მიხეილ ღანიშაშვილი, ილტოსპირელი/
