აღარ არსებობს არც შემოდგომაც ყვავილი დაჭკნა, ფიქრებთან ერთად, იჭყიტება მზე არაფრის მთქმელი არც ძალა აქვს და აღარც მშვენება....

ხის ძირში რომ იპრანჭები შეშინებულ ბარტყივით, ადრე გვამცნობ გაზაფხულის მობრძანებას ხალისით....

წავალ დავწვები მოვასვენებ გადაღლილ სხეულს, ჯავრად მიმყვება, ამდენი ხალხის, მოთქმა გოდება, მაგრამ მე ვიცი მათ გულებში რა იმალება სიღატაკე, გაჭირვება, და...

მალე გაივლის ეს შემოდგომაც და ჩაგვახედებს გულის სიღრმეში, ყველას მოგვივლენს წუხილს, საფიქრალს, თან გადაგვჩეხავს ყინვის მორევში....

აბა ვინ მეტყვის ვინ მანუგეშებს რით მოვიშუშო დაჭრილი გული, არც შემოდგომა, აღარ მახარებს დამჭკნარ ფოთლებმაც გაუშვა სუნი....

მთის ორღობეში მორაკრაკებს ნაზი მდინარე, უხმოდ, უტიფრად, თითქოს არაფერი ჩაუდენია, მოაქვს შემოდგომისგან! გაყვითლებული ნაზი ფოთლები, და საწყალ ფოთლებს, მიწაზე...

მე შლეგიანი მოვჯირითობ მოლიპულ გზაზე, აღარც ძალა მაქვს, გაბრუებული ნაზი სურნელით, სარჩევათ დამრჩა შემოდგომის ნაირ ფერები, უკან მომყვება სიყვარული გრძნობით...

მოვა დადგება, ის მონატრება, როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნები გადმომაფარებს უფალი კალთას! და გარიყული მარტო ვიქნები....

შენთან მოვედი და, კარი ჩამიკეტე შუბლზე გაკოცე და ცივად შემომხედე, როცა შემიყვარდი, მაშინ გაგრძნობინე წერილს შეხედე და, ის დრო გაიხსენე....

შენმა სიშორემ როგორ დამღალა, და გამიჩინა ისევ დარდები, მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო, გულში ჩაგიკრა მთელი არსებით.....