გახსოვს, გაზაფხულს მოჰყვა მაშინ გრძნობები ჩვენი, ზაფხულის ხვატში, ცეცხლოვანი ვნებაც ვანახეთ, შემოდგომაზე შეეპარა სიყვითლის ფერი, და ზამთრის ბოლოს ხეივანში...

შენს გულმკერდზე დამიდგია სამოსახლო, ხელისგულებს შენსას საბნად გადავიფენ, რომ ყოველდღე გულთან ახლოს დაგინახო, ასე ყველა სატკივარს და ჭირს დავითმენ....

თავხედი ქარი მოვარდა კვლავ და დავარცხნილ ნუშებს უწეწავს აპრილს, მოგიტანს სათქმელს გულში რომ ჰკლავდა და შენს ფეხებთან ლექსებად დაყრის....

გრძნობის ქარიშხლებს აუშლიათ რისხვით ფაფარი, სულ სხვანაირი შთაგონებით შემოდის ღამე... ამიწიოკდა სული ისევ, შენით დამთბარი და სადღაც თითქოს უშენობას წამებით...

მზედაკრულ მიწას ყოჩივარდის სურნელი უდის, ნაზამთრალ კუნელს აწყევლინებს გაჩენას ჩიტი, სველ საფრთხობელას მოუხდია ჭილოფის ქუდი და ვაზის მუხლში იზმორება სანამყნე...

გარეთ მოქუფრული, წვიმის ამინდია, რითმებს შეეპარათ დარდი ხასიათში, ისე მომეძალა ახლა რითმის გამა, ისე ამედევნა წერის ხვაშიადი......

თავსშემოგავლებ ჩემს მეუღლეს თავსშემოგავლებთქო გითხარი და გაგიკვირდა... არ ვიცი რატომ......

ჰე, ჰე, ჰე, ჰე, ჰეიიი... მთებო, ჭალებო, მინდვრებო, ზვრებო, ქართულო ცაო, გუმბათს რომ აცდი, ჩემო მიწავ და მზევ თბილ სხივებო, მე თქვენს სიყვარულს სივრცეში...

სიმძიმემ ბნელის, გადახარა სამყაროს ღერძი, მოიწევს ჟამი–განცხადება, ალბათ ახლოა, მეც ერთი ევა, ამ სიბნელის სიმძიმეს ვებრძვი, მთლად დედამიწა, ხომ ცოდვების...

ვაი იმ ხალხს, რომელსაც საერთო ძარღვი გაუწყდა; ვაი იმ ქვეყანას, საცა საერთო ძარღვში სისხლი გაშრა, საცა ყველაში თვითონ არ არის და თვითოში - ყველა, საცა თვით...