მეშინია უშენობის...
როგორ ვიყო უშენოდ?!.
მოზღვავდება გულში სევდა,
ტკივილს რითი ვუშველო?
ნუ დამტოვებ,
ნუ დამტოვებ,
ნუ დამტოვებ დიდი ხნით...
ხომ გიყვარვარ?
ხო, გიყვარვარ!
ხოდა სათქმელს მიმიხვდი!..
ხომ იცი, რომ
მე უშენოდ
ვერ ვიქნები ვეროდეს...
– მალე მოვალ,
ჩქარა მოვალ,
დამელოდე – გჯეროდეს!
მეც ეგრე ვარ,
მეც შენსავით,
უშენობა მაგიჟებს...
აი, ნახე,
უკვე ვითვლი...
დაბრუნების ნაბიჯებს!...
როგორ ვიყო უშენოდ?!.
მოზღვავდება გულში სევდა,
ტკივილს რითი ვუშველო?
ნუ დამტოვებ,
ნუ დამტოვებ,
ნუ დამტოვებ დიდი ხნით...
ხომ გიყვარვარ?
ხო, გიყვარვარ!
ხოდა სათქმელს მიმიხვდი!..
ხომ იცი, რომ
მე უშენოდ
ვერ ვიქნები ვეროდეს...
– მალე მოვალ,
ჩქარა მოვალ,
დამელოდე – გჯეროდეს!
მეც ეგრე ვარ,
მეც შენსავით,
უშენობა მაგიჟებს...
აი, ნახე,
უკვე ვითვლი...
დაბრუნების ნაბიჯებს!...
/მიხეილ ღანიშაშვილი, ილტოსპირელი/
