სოფლის სასაფლაოზე დგას ეულად ბებერი, გადმოჰყურებს ამაყად, მაგრამ თითქმის ხმელია, თურმე ჩემი ბაბუის დიდი ბაბუს ხნისაა და პატრონობს საფლავებს მეორასე წელია....

აღარ მინდა ეს ცხოვრება გატანჯული, მუქ ფერებში არსად მოჩანს ერთი ღიაც, აღარ მინდა გამომშრალი ნაკადული კალაპორტს რომ პირი გვალვით დაუღია......

მოგრძო ეზოში, მწვანე მინდორში ბიჯგზე შემდგარი დგას ნასახლარი, ჩაბუდებულა სურნელი შმორის, ჩარაზულია ფანჯარა-კარი....

კლდეებს ვუყვები შენზე ოცნებას, მთაში თოვლს დადებს ალბათ ამაღამ, დუელს ვმართავდი თურმე გრძნობებთან, არ გამოვიდა მათგან დამალვა......

მიყვარხარ სიცოცხლე... ძალიან ლამაზი მელოდია და ლექსი იხილეთ სრულიადში...

.....ჯერ არ მოჩანდა ლუდვიგის მთვარე ზვირტები თავის სონეტებს ქმნიდა ცეკვავდნენ მამრი მესეფენები და საოცარი სიმშვიდით ცრიდა...

ჩემს ქალაქში უძილობა სუფევს, თუკი გინდათ გადმოაგდეთ ღუზა, ჩემს გულში კი ძინავს ყველა უჯრედს, ამიტომაც არ მეწვია მუზა....

ისევ პოეზია ღამის მოსაუბრედ, მუზა მომეპარა ისევ ნიავ–ქარად, ამბებს მიყვებოდა უცხოს, შორეულებს ლხინი და დარდები ერთად მოაქანა....

იყო დრო როცა ედემის ბაღში ორი არსება ტკბებოდა ერთად, როცა მიწაზე განრთხმულ ანგელოზს, დაუფიქრებლად ხმა მისცეს ერთხმად....

თურმე მყვარებიხარ როგორც აღარავის, მაგრამ რაღატომღაც განზე გამირბიხარ, მე ვარ მსახიობი სულის კარნავალის შენ აფარებული ხორცის ნიღაბი ხარ....