მოდი, თითქოს ბავშვები ვართ, გამიტაცე მოდი,თითქოს ბავშვები ვართ,გამიტაცე, მერე სადმე გადამხიზნე მთაში, სიყვარული სულ თავიდან ამიხსენი არ გამიშვა,არ გამიშვა...

სიყვარული რა ფერის არის დედი? -სიყვარული რა ფერის არის დედი? -შენი თვალების ფარია შვილო.... -სიცოცხლე როგორი ფერის არის დე? -სიცოცხლე დილისფერია შვილო.......

ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს ნეტავ შენს მეუღლეს- მე რა შემაშინებს, მე რა შემაშფოთებს ქვეყნად, ჩემში შემოდგომა ჯერ არ დაწყებულა- ჩემში აპრილია დღესაც....

ცოლი ნოემბერიც მიილევა საცაა და მერე მთიდან გადმოდგება თოვლი, გადაღლილი ჩამოვჯდები ფანჯარასთან, ფინჯან ჩაის მოვიმზადებთ ორნი....

გაზაფხულობით შენი ღობის გასწვრივ, გლიცინიები ჰყვაოდნენ ბებო, მაშინ არ ვიცოდი რა ერქვათ ამ ყვავილებს, ახლა ვიცი და ვჩემობ....

შენ სულ დამჭირდები დედი... თითქოს დრო გავიდა, თითქოს გავიზარდე, მაგრამ ვერ გავდიდდი დედი, შენთან და შენს იქეთ ვერსად გავიპარე, ვერსად ვერ წავედი დედი......

რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში და შენს მხარდამხარ დავთიბავდი სათიბავს, შემოდგომას შევიდგამდი კალათით და ნალიაში ავიტანდი საზიდარს......

გინდა მოგითბო და მოგეფერო, მხრებზე დაგაფინო თმები, გინდა მოგიყვე და წაგაკითხო, შნზე დაწერილი ლექსი......

შენ, რომ მომიხურე კარი,წვიმდა... რა საშინლად წვიმდა, გარეთ ალეწილი მარტის,იდგა... უშენობა იდგა. იდგა მარტოობის დარი, თავსხმა გაზაფხულის წვიმა, მე კი სასწაულად...

დამაცადე,მოვრჩები და წამოვდგები, მტრის ჯინაზე მოვირთვები თეთრად, დავბრუნდები სადაც უკვე არ მელიან, დამინახავ თუ შეკრთები ნეტავ. დავბრუნდები,დამრჩა რაღაც...