დიკა სალაყაია - მოდი, თითქოს ბავშვები ვართ, გამიტაცე

მოდი, თითქოს ბავშვები ვართ, გამიტაცე

მოდი,თითქოს ბავშვები ვართ,გამიტაცე,
მერე სადმე გადამხიზნე მთაში,
სიყვარული სულ თავიდან ამიხსენი
არ გამიშვა,არ გამიშვა სახლში...


დიკა სალაყაია - სიყვარული რა ფერის არის დედი?

სიყვარული რა ფერის არის დედი?

-სიყვარული რა ფერის არის დედი?
-შენი თვალების ფარია შვილო....
-სიცოცხლე როგორი ფერის არის დე?
-სიცოცხლე დილისფერია შვილო....


დიკა სალაყაია - ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს

ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს

ნეტავ შენს მეუღლეს- მე რა შემაშინებს,
მე რა შემაშფოთებს ქვეყნად,
ჩემში შემოდგომა ჯერ არ დაწყებულა-
ჩემში აპრილია დღესაც.


დიკა სალაყაია - ცოლი

ცოლი

ნოემბერიც მიილევა საცაა და
მერე მთიდან გადმოდგება თოვლი,
გადაღლილი ჩამოვჯდები ფანჯარასთან,
ფინჯან ჩაის მოვიმზადებთ ორნი.


დიკა სალაყაია - გაზაფხულობით შენი ღობის გასწვრივ

გაზაფხულობით შენი ღობის გასწვრივ,
გლიცინიები ჰყვაოდნენ ბებო,
მაშინ არ ვიცოდი რა ერქვათ ამ ყვავილებს,
ახლა ვიცი და ვჩემობ.


დიკა სალაყაია – შენ სულ დამჭირდები დედი...

შენ სულ დამჭირდები დედი...

თითქოს დრო გავიდა, თითქოს გავიზარდე,
მაგრამ ვერ გავდიდდი დედი,
შენთან და შენს იქეთ ვერსად გავიპარე,
ვერსად ვერ წავედი დედი...


დიკა სალაყაია - რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში

რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში და
შენს მხარდამხარ დავთიბავდი სათიბავს,
შემოდგომას შევიდგამდი კალათით და
ნალიაში ავიტანდი საზიდარს...


დიკა სალაყაია - მიყვარხარ დე


გინდა მოგითბო და მოგეფერო,
მხრებზე დაგაფინო თმები,
გინდა მოგიყვე და წაგაკითხო,
შნზე დაწერილი ლექსი...


დიკა სალაყაია - ლექსი

შენ, რომ მომიხურე კარი,წვიმდა...
რა საშინლად წვიმდა,
გარეთ ალეწილი მარტის,იდგა...
უშენობა იდგა.

იდგა მარტოობის დარი,
თავსხმა გაზაფხულის წვიმა,
მე კი სასწაულად დიდი,მჭირდა...
უშენობა მჭირდა...


დიკა სალაყაია - დავბრუნდები შენთან

დამაცადე,მოვრჩები და წამოვდგები,
მტრის ჯინაზე მოვირთვები თეთრად,
დავბრუნდები სადაც უკვე არ მელიან,
დამინახავ თუ შეკრთები ნეტავ.

დავბრუნდები,დამრჩა რაღაც შესაცვლელი,
შენში დამრჩა მოლოდინი მზეთა,
არ ავმცდარვართ ქვეყანაზე მაპატიე,
ეს უბრალოდ მე წავედი შენგან...