გრძნობის ქარიშხლებს აუშლიათ რისხვით ფაფარი, სულ სხვანაირი შთაგონებით შემოდის ღამე... ამიწიოკდა სული ისევ, შენით დამთბარი და სადღაც თითქოს უშენობას წამებით...
სიმძიმემ ბნელის, გადახარა სამყაროს ღერძი, მოიწევს ჟამი–განცხადება, ალბათ ახლოა, მეც ერთი ევა, ამ სიბნელის სიმძიმეს ვებრძვი, მთლად დედამიწა, ხომ ცოდვების...
ერთმანეთს ისე შემოვეყარეთ ჩემი ცხოვრების გზაზე, რომ უნებურად შემომეყვარე, მიხარიხარ და მავსებ... ჩემი გახდი და აღარ დამტოვო... ამ სიყვარულის ხათრით შენი...