უკან დავბრუნდი, სამოთხიდან, ორი დღის მკვდარი, ასე ამბობდა, ერთი კაცი, სიტყვით ქველობდა. კაცოო, არავინ გამიღო სამოთხის კარი, შენ თვითონ ხარო სამოთხიდან,...

დღე უნებურად უჩქარებს ნაბიჯს, ხორხიდან დახსნილ ბგერებს აგროვებს, და ეშმათფერა ფიქრების ჩათვლით სუყველა ვნებას ასამყაროებს !...

განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ, თითქოს და შენთვის არაფერია, მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო, წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია....

გამოიდარა... ჩემთვის მაინც დღეა პირქუში, ვერ გავხალისდი შემოდგომის ყვითელ ფერებით და სული ჩემი იმყოფება, ისევ მიმწუხრში, ო, მწუხარება, გევედრები, წამით...

Прошу, не приходи у моего дома, Там пусто, немая глухота, Здесь раньше смеялись много, А теперь царит тишина....

რა უცნაურად შემოიჭერ წუხელის ჩემში, გაოცებული გიღიმი და.. სინათლეს ვაქრობ, მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე ხელები შენი და გული ჩემი საგულედან დაღწევას ლამობს....

რო მახვიდოდე ტკბილლექსავ, რო გვერდზეც მამიჯდებოდე, ზამთარ მაგიქსოვ წინდზებრას, მემრ ფიფქებ დაგეყრებოდე....

ნუ შეიყვარებთ სხვისი ბაგით ნაფერებ თვალებს, ვისაც სხვის მკერდზე ღამე თეთრად უთენებია, მარტოხელები, ვით მათხოვარს უშვებენ ღამეს სახლში და... ღამის სიბნელეში...

ვიდრე ცა გზებზე ნისლებს მომიფენს, ვიდრე ხმა შემრჩა ანდამატური, დღეს მეც თქვენსავით ნიღაბს მოვირგებ და შეგაცბუნებთ სიტყვით მაცდურით....

წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან... და მაინც მე გელი ამ ღამეს, იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს, სად კლდეზე დალეწილ კალმახებს ტალღები ფსკერისკენ მიათრევს... სადმე...