ჩვენს ბავშვობაში ხომ ოთხივე სეზონი არსებობდა...

ჩვენს ბავშვობაში ხომ ოთხივე სეზონი არსებობდა, ჰოდა ზამთარი ცოტა ადრე იწყებოდა. შემოდგომას ავიწროვებდა. ხშირად ოქტომბერში მოდიოდა თოვლი.

სულ ყურში ჩამესმის ჩემი მშობლების აღფრთოვანებული ხმა, დილას საძინებელი ოთახის კარს რომ შემოხსნიდნენ და პირველი თოვლის მოსვლას გვაუწყებდნენ. წამოვფრინდებოდით სამივე და ფანჯრებს ავეკვრებოდით. იყო ოვაციები, შეძახილები. დედა და მამა ისეთი გახარებულები იყვნენ, ახლა ვფიქრობ ჩვენზე არანაკლებ უხაროდათ. მოკლედ იყო საერთო მხიარულება. მამა აივნებიდან თოვლის გადახვეტას იწყებდა. დედა ცხელ წვნიანს აკეთებდა. რადგან თოვლი იყო, ესეიგი კამპოტის გახსნაც ნებადართული იყო და ესეც გვიხარებდა გულს... შეშის "ფეჩი" წითლად გიზგიზებდა. ჩვენ კი ვემზადებოდით ეზოში ჩასასვლელად. ამისათვის ციგა იყო საჭირო. ციგის გამზადება მამას მოვალეობაში შედოდა. მაცივარში ყოველთვის იყო თხის ქონი. გამოიღებდა მამა, ღუმელთან გაადნობდა და უსვამდა ციგას, რომ კარგად გვესრიალა. დრო ისე გადიოდა ვერ ვამჩნევდით. დედას დაჟინებული მოთხოვნით ავდიოდით სახლში. ლოყებდაწითლებულები, სველები. სადარბაზოში თოვლს ჩამოვიფერთხავდით. სამ ხმაში ვაბაკუნებდით ფეხებს. შევიდოდით სახლში და ღუმელს მივუჯდებოდით. ჯერ ხელები გვეწვოდა, ცოტა ხანში კარგად ჩავთბებოდით. სველ ტანსაცმელს ორთქლი ასდიოდა. იქვე ვაშრობდით ხვალინდელი დღისთვის.

ახლა ბავშვები რომ მეკითხებიან რას აკეთებდით ინტერნეტის გარეშე? უამრავ რამეს... ინტერნეტის და ბევრი ახალი ტექნოლოგიის გარეშე, ჩვენ უბედნიერესი ბავშვობის წლები გვქონდა. 💜

 თეა მანგოშვილი



შვილო, ახლა ზამთარი და სუსხია ჩვენთან, მაგრამ შეშა ჯერ ბევრი გვაქვს, არ ინერვიულოთ...

"შვილო, ახლა ზამთარი და სუსხია ჩვენთან, მაგრამ შეშა ჯერ ბევრი გვაქვს, არ ინერვიულოთ. მე და მამაშენი ყოველ დილით 6 საათსა და 30 წუთზე ვდგებით, წინდებს ამოვაცმევ ხოლმე ბეჩავს, აღარ შუძლია წელში მოხრა, ჩაიბურტყუნებს ხანდახან: რა დრო იყო ქალო მე რომ გაცმევდი წინდებს დეკემრის რიცხვებშიო, თომას ველოდებით არა მაშინ? მკითხავს ხოლმე თითქოს შენს მეტს კიდევ დავლოდებოდეთ ვინმეს. . .

ასწევს მერე თავის დაძარღვულ, გაცრეცილ ხელებს და მხრებზე ჩამომაწყობს, დაბერდა შვილო მამაშენი, ისე დაბერდა მეტკინება ხოლმე მხრები და ღუმელის ანთებას მოვიმიზეზებ რომ გავინთავისუფლო.

ხვდება განა ვერა ხვდება რომ აღარ შეუძლია...

შემოვდგავ მერე უბე გამოჟანგული ვედროთი წყალს, ღორებს რომ თბილი საჭმელი დავუსხა, ცოდონი არიან. ისეთი სუსხია, ისეთი რომ ჩვენ წიქარას ცინდლები მიეყინება ხოლმე დრუნჩზე.

მე ყოჩაღადა ვარ დედა გეაცვალოს სანამ შემეძლება დავიკაპიწებ ხელებს და იმხელა ქვაბში ამოვიყვან ყველს იდაყვამდე რომ დამიშრატიანდეს...

იმ დიდ ქვაბში ვაგროვებ რძეს ლიანა მამიდამ რომ მაჩუქა ქალაქში წასვლის წინ... ყველა მესამე დღეს მინდა ხოლმე აქა მყავდე დედი, ამოგიღო შენს კარლსონიან ჭიქაში ჯერ არ ამოყვანილი ყველი...

მერე რა გულიანად იცოდი ხვრეპა ბოლოში დარჩენილი შრატისა, ნეტავ ხომ არა გწყინდა ჩემი შენიშვნები ამ საქციელზე.

აღარავინ დარჩა სოფელში დეე, ყოველი თვის ბოლოს დაბარებულივით ცხადდებიან სამსჯავროზე სოფლის უხუცესები, მაშინ თუ ახსენდება ახალგაზრდობას, რომ აქაც სუნთქავენ ჰაერს ჯერჯერობით, მაგრამ მიაბარებენ მიწას სახლის ყარაულებს, მიასხავენ წყალწყალა ღვინოს არ გაციებულ, ორთქლიან მიწაზე და გამოკეტავენ საჩქაროდ კარებს, დაადებენ თოთო ბავშის მუშტის ხელა ბოქლომს და მოდიან, შემეშინდება ხოლმე ცაცოაანთ უბანში გავლისა, მომაყრიან ქოქოლას ბოქლომ დადებული სახლის ზღრუბლები და შემეშინდება ხოლმე დედი.

ყვავების ანაბარა შემოვრჩით მგონი...

აღარავინ დავრჩით, მიმისუსტდა მამაშენიც ძლიერ, აიმაღლებს ხავერდ გადაკრული მუთაქით სასთუმალს და თვალებ მინაბულს სევდა ეღვენთება თითებიდან, ენატრებით.

ჭამითაც აღარ ჭამს ისე გემრიელად, წვნიანს შეხვრეპს გაწყალებული ტუჩებით და საყვედურებით სავსე, ვარდისწყლისფერ თვალებით მიყურებს მერე, ვერ კი ვხვდები რა უნდა, მარილი ზომიერად აქვს.

განა მეტყვის რამეს?

ადგება უჩუმრად, ჩაილაგებს დარდებს თვალებში, გავა ყოველი დღის ოთხ საათზე ეზოს გარეთ, ჩამოჯდება ლურსმნებ ამოშვერილ სკამზე და გზას გაჰყურებს, თითქოს ელოდებაო ვისმეს...

გული მიკვდება დედი, შენ ხომ კარგად იცი მისი სუნთქვა რომ შემომაკლდეს თავს ვერ ვიცოცხლებ დედი... ვეღარ ამოვიყვან სამ დღეში ერთხელ ყველს.

იქნებ ჩამოხვიდე მიმისუსტდა ერთადერთი შვილის მამა დედი...

უკან რომ წახვალ ნუ დაადებ ბოქლომს ჩვენს კარებს!!!"

 / ხატია ხადური /💗



ერთ დღეს ძალიან მდიდარმა ოჯახმა თავისი შვილი სოფელში წაიყვანა იმ მიზეზით, რომ მისთვის ეჩვენებინათ, თუ რა სიღარიბეში ცხოვრობდნენ სხვა ადამიანები

"ერთ დღეს ძალიან მდიდარმა ოჯახმა თავისი შვილი სოფელში წაიყვანა იმ მიზეზით, რომ მისთვის ეჩვენებინათ, თუ რა სიღარიბეში ცხოვრობდნენ სხვა ადამიანები.  

მათ რამოდენიმე დღე გაატარეს, სოფელში მდგარ პატარა ღარიბულ ქოხში და ამის შემდეგ ისევ შინისაკენ გაეშურნენ. გზაში მამასა და შვილს შორის ამგვარი დიალოგი გაიმართა:

- როგორ მოგეწონა მოგზაურობა, შვილო?.. - ჰკითხა მამამ შვილს.

- ძალიან მომეწონა, მამა - უპასუხა შვილმა.

- ხომ ნახე , თუ როგორ ცხოვრობენ ღარიბი ადამიანები?.. -ჰკითხა მამამ.

- კი,მამი.რა თქმა უნდა -უპასუხა შვილმა - კარგი მაშინ მითხარი რა ისწავლე ამ მოგზაურობიდან?.. - იკითხა მამამ და სიამაყით მოემზადა შვილის პასუხის მოსასმენად.

შვილმა უპასუხა : ჩვენ მხოლოდ 1 ძაღლი გვყავს, მათ კი ოთხი ან მეტი. ჩვენ აუზი გვაქვს, რომელიც ბოლომდე სწვდება ჩვენს ბაღს, მათ კი ტბა აქვთ, რომელსაც ბოლო არ უჩანს. ღამით ჩვენს ეზოში უამრავი ლამპიონი ანათებს, მათ კი ცაზე მოკიაფე ვარსკვავები უნათებენ ბნელ ღამეებს. ჩვენი ეზო არაფერია ,მათ მინდვრებთან შედარებით. ჩვენ ვყიდულობთ ჩვენს საკვებს, მათ კი შეუძლიათ მოიყვანონ იგი. ჩვენ ჩვენი სახლის გარშემო შემორტყმული ყრუ კედლები გვიცავენ, მათ კი მეგობრები ყავთ, რომლებიც მზად არიან ყოველთვის გვერდში დაუდგნენ და დაიცვან ისინი... მწარედ დაფიქრებული მამა უსიტყვოდ უსმენდა შვილს. მადლობელი ვარ მამა, რომ მაჩვენე, თუ რა ღარიბები ვყოფივართ - დაასრულა შვილმა.



იგავი სიყვარულზე

იგავი სიყვარულზე


უძველეს დროში არსებობდა ერთი კუნძული, სადაც ყველა გრძნობა ცხოვრობდა ერთად და მათ შორის იყო სიყვარულიც.

ერთ დღეს კუნძულმა ჩაძირვა დაიწყო. გრძნობებმა ნავების აგება დაიწყეს, რათა კუნძულიდან გაქცეულიყვნენ, მაგრამ ერთმა მათგანმა ვერ მოასწრო აეგო ნავი და ეს ერთი გრძნობა სიყვარული აღმოჩნდა...

სიყვარული ერთადერთი იყო, იმ გრძნობებს შორის, რომელიც კუნძულზე დარჩა. მას სურდა, რომ დარჩენილიყო თავის მშობლიურ მიწაზე მანამ სანამ ეს შესაძლებელი იქნებოდა, მაგრამ როდესაც შეატყო, რომ კუნძული თითქმის უკვე ჩაიძირა სიყვარულმა სხვა გრძნობებს სთხოვა დახმარება.

ამ დროს მის გვერდით სიმდიდრემ გაიარა თავისი ნავით. სიყვარულმა მას უთხრა:

- სიმდიდრევ, შეგიძლია თან წამიყვანო?

სიმდიდრემ უპასუხა:

- არ შემიძლია, მეგობარო. იმდენად ბევრი ოქრო-ვერცხლი მაქვს ნავზე, რომ შენს ადგილს ნამდვილად ვერ გამოვნახავ...

მაშინ სიყვარულმა გადაწყვიტა ქედმაღლობისათვის ეთხოვა დახმარება და უთხრა:

- ქედმაღლობავ, გთხოვ დამეხმარე . . .

- ვერ დაგეხმარები ჩემო კარგო, სველი ხარ და ჩემს მშვენიერ ნავში ასეთს ვერ ამოგიშვებ - უპასუხა ქედმაღლობამ.

სიყვარული იმედს მაინც არ კარგავდა, როცა მის გვერდით სევდამ ჩამოიარა. და სიყვარულმა უთხრა სევდას:

- ჩემო მეგობარო, გთხოვ თან გამიყოლე?

მაპატიე სიყვარულო, ძალიან დამწუხრებული ვარ და მარტო ყოფნა მსურს - უპასუხა სევდამ მას.

შემდეგ ბედნიერებამ ჩამოიარა თავისი ნავით, თუმცა იმდენად ბედნიერი იყო იმ ფაქტით, რომ გადარჩა ვერც კი გაიგონა სიყვარულის ხმა.

სიყვარულს უკვე ყველა იმედი გადაწურული ჰქონდა, როდესაც მოულოდნელად სანატრელი ხმა მოესმა :

- სიყვარულო, მე შემიძლია წაგიყვანო თან . . .

სიყვარული მიტრიალდა მისკენ და მან ერთი უხუცესი დაინახა - წვერებით შემოსილი და მხრებში მოხრილი . . .

უხუცესმა სიყვარული თავის ნავზე აიყვანა, სამშვიდობოს მიაცილა, იქ დატოვა და შემდეგ კი თავისი ნავით გაუჩინარდა.

სიყვარული ხვდებოდა, თუ როგორი დავალებული იყო იგი მისი გადამრჩენელისაგან, უნდოდა მადლობა მოეხადა, თუმცა არ იცოდა, თუ ვინ იყო უხუცესი სინამდვილეში.

მაშინ სიყვარულმა ცოდნას ჰკითხა:

- ვინ იყო ის უხუცესი ვისი წყალობითაც მე დღეს ცოცხალი ვარ?

- ეს დრო იყო - უპასუხა მას ცოდნამ.

- დრო? - გაიკვირვა სიყვარულმა. და მაინც რატომ უნდა დამხმარებოდა იგი?

ცოდნა რამოდენიმე წამით დაფიქრდა და წრფელი ღიმილით უპასუხა მას:

მხოლოდ დროს შეუძლია დააფასოს სიყვარული.



ერთი ღარიბი კაცის ცოლი კარაქს ამზადებდა, მეორე დღეს ეს კარაქი კაცს მაღაზის მეპატრონესთან მიჰქონდა და მას აბარებდა.

ერთი ღარიბი კაცის ცოლი კარაქს ამზადებდა, მეორე დღეს ეს კარაქი კაცს მაღაზის მეპატრონესთან მიჰქონდა და მას აბარებდა. კარაქს ღარიბი კაცის ცოლი რკალისებურ (წრის) ფორმას აძლევდა, რომლის წონაც ერთ კილოგრამი იყო. თანხა, რომელსაც ვაჭარი ღარიბ ცოლ-ქმარს უხდიდა, მათ ძირითად საარსებო საშუალებას წარმოადგენდა.
ერთხელაც მაღაზიის პატრონი დაეჭვდა, რომ კარაქის წონა ერთი კილოგრამი არ იყო და გადაწყვიტა, გადაემოწმებინა. მან სასწორზე აწონა კარაქის რგოლები და ნახა, რომ აბსოლუტურად ყველა მათგანი 900 გრამს იწონიდა. ამან ძალზე გააბრაზა ვაჭარი და მეორე დღეს, როცა ღარიბმა მას კვლავ მიუტანა კარაქი, უკმაყოფილოდ უთხრა: „მე აღარ ავიღებ კარაქს შენგან, შენ მატყუებდი. კარაქის რგოლები ერთ კილოგრამს კი არა, 900 გრამს იწონის. მომშორდი, არ მოგცემ იმის უფლებას, რომ მომატყუო. ამას როგორ მიბედავდი?"
ღარიბი კაცი გაწითლდა, ეტყობოდა, გულზე მოხვდა ვაჭრის სიტყვები, შემდეგ წყნარად თქვა: „ჩვენ, ღარიბებს, სასწორი ვინ მოგვცა? გახსოვს, მე შენთან ერთი კილო შაქარი ვიყიდე. სწორედ მას ვიყენებდით მე და ჩემი ცოლი კარაქის ასაწონად".
ვაჭარი გაშრა, ხმა ვეღარ ამოიღო და უსიტყვოდ შებრუნდა მაღაზიაში.
გახსოვდეთ, რომ თქვენი საზომით გაგზომავენ თქვენც - ეს არასოდეს დაივიწყოთ!!! 




შენი პატარა სახლი - ყველა უსახლკარო ადამიანის ოცნებაა

- ჯეკ, კმაყოფილი ხარ შენი ცხოვრებით?

  - იცი, ერთხელ ძალიან ბრძნული სიტყვები მოვისმინე:

  შენი რთული და დამღლელი სამუშაო -ყველა უმუშევარის ოცნებაა;

შენი ცელქი და მოუსვენარი  შვილი - ყოველი უშვილოების ოცნებაა;

შენი  პატარა სახლი - ყველა უსახლკარო ადამიანის ოცნებაა;

შენი  მცირე კაპიტალი ყველა მევალის ოცნებაა;

შენი  ცუდი ჯანმრთელობა  - განუკურნებელი დაავადების მქონე ყველა პაციენტის ოცნებაა;

ის, რომ უფალი მალავს შენს ცოდვებს ხალხის თვალისაგან, - ეს არის ყველას ოცნება, ვინც შერცხვენილია თავისი  ცოდვების გამო.

შენი  სიმშვიდე, შენი მშვიდი ძილი, შენი ხელმისაწვდომი საჭმელი - ყველა ადამიანის ოცნებაა, ვისაც ქვეყანაში ომი აქვს.

შენ უნდა დააფასო ყველაფერი, რაც გაქვს.  ბოლოს და ბოლოს, არავინ იცის, რა შეიძლება  დაემართოს ხვალ.

  ჯეკი ჩანი!



ერთხელ იაპონელმა მოწაფემ მასწვლებელს ჰკითხა:

ერთხელ იაპონელმა მოწაფემ მასწვლებელს ჰკითხა:

– როგორ ვისწავლო ადამიანის გამოცნობა, ვის ვენდო ან ვის ვერიდო?

– ჯერ იმას გეტყვი, ვის უნდა ერიდო. ერიდე ადამიანს, ვინც ზედმეტად თავმდაბალი ჩანს და გადამეტებული პატივისცემით გეპყრობა, თავს შენს მორჩილად ასაღებს. ვინც თაყვანს გცემს, გეხვევა და გეუბნება, რომ შენს განკარგულებაშია – მათ ნუ ენდობი.

– რატომ?

– იმიტომ, რომ ის პირველი გაგყიდის.

– აბა, ვის ვენდო?

– ენდე მათ, ვინც უბრალო და უშუალოა, ვინც ყოველთვის სიმართლეს გეუბნება, რაც არ უნდა მწარე იყოს იგი. ეს ადამიანები პირველები მოირბენენ გაჭირვებაში შენს დასახმარებლად. ნამდვილი პატივისცემა და თავმდაბლობა შეუმჩნეველია. ამიტომ არის ძნელი ასეთი ადამიანების პოვნა. სამაგიეროდ, როცა მათ შეხვდები, დარწმუნებული იყავი, რომ არასოდეს გიღალატებენ.



მოსაღამოვდა..

მოსაღამოვდა... წყნარი საღამო იყო,სევდიანი და რაღაცნაირად მოწყენილი, ამავდროულად იდუმალი და ზღაპრული.

ბუხარში ცეცხლი ენთო, შეშას ტკაცუნი გაჰქონდა ხანდახან და ეს არღვევდა მონოტონურ მყუდროებას... რამდენჯერმე მივუახლოვდი ფანჯარას, ჩუმად გავხედავდი გზას, საიდანაც თითქოს ვიღაც უნდა მოსულიყო, ვისაც შინაგანად ველოდებოდი... წიგნით ხელში ჩამოვჯექი ბუხართან ახლოს,

ვკითხულობდი... ვფიქრობდი, საკუთარ თავს ვეკითხებოდი, მოვა?

ფქრმა გამიტაცა შორს, ძალიან შორს... იქ სადაც მუდამ ყვავილები ხარობენ, ხეებს ფოთლები არ სცვივათ... სადაც ზღვა საოცრად ლურჯი და 

ულამაზესია...

კარზე კაკუნი გაისმა... შევკრთი... ავდექი, გავაღე უხმაუროდ, ჩუმად...

კარებთან მონატრება იდგა...  ჩემი მონატრება!



“არ მესროლოთ - ილია ვარ “

“არ მესროლოთ - ილია ვარ “ 🙏❤️


ილია ჭავჭავაძე რომ მოკლეს მასთან ერთად უმოწყალოდ სცემეს მისი მეუღლე ოლღა გურამიშვილი, რომელიც ქართველებისგან სასიკვდილოდ განწირულ მეუღლეს, წიწამურთან, შემდეგი სიტყვებით გადაეფარა : "კაცს ნუ მომიკლავთ, მე მომკალით თქვე ურჯულოებო! _ ეს ქვეყანას სჭირდება".

ოთხი თვის შემდეგ გამოვიდა საავადმყოფოდან ოლღა. მას არც გაუხედავს საგურამოსკენ და არც თბილისის ბინისკენ, ისე ჩააბარა "წერა _ კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას" და თვითონ მთაწმინდის უბანში ილიასთან ახლოს პატარა ბინაში შეიყუჟა. ოლღა ყოველდღე დადიოდა ილიას საფლავზე, სანთლებს უნთებდა და ლოცულობდა, მთაწმინდაზე ბინა იქირავა და იქ დასახლდა, რათა ქმართან ახლოს ყოფილიყო, საფლავზე ხშირად ხედავდნენ შავით მოსილ მოხუც ქალს, რომელიც ხალხს ევედრებოდა: - სანთელი დაუნთეთ ილიას, ვითომც ტაძარი აგიგიათო. არავინ იცოდა, რომ ეს ოლღა იყო. მას მაშინაც ვერ ცნობდნენ, ლუკმა-პურისთვის ბაზრობაზე დიდი მწერლის წიგნებს რომ ყიდდა. როცა საფლავზე სიარული აღარ შეეძლო, აივნის მოაჯირთან სანთლით ხელში დგებოდა, მთაწმინდას გაჰყურებდა და ჩურჩულებდა: "მოვდივარ, ილია, მოვდივარ!"



დაბრძანდით ქალბატონო! ალმაცერად ახედა ქალს გულის ექიმმა.

დაბრძანდით ქალბატონო!

ალმაცერად ახედა ქალს გულის ექიმმა. 

დაუვარცხნელი, მოუწესრიგებელი ქალის სახეზე ცხოვრებას კვალი დაეტყო.  

უგემურად ჩაეცვა წითელი კაბა, რომელიც ალაგ-ალაგ დახეოდა...

ექიმმა ქალს არაფერი უთხრა მაგრამ, გულში გაიფიქრა:

-ბინძური....

ქალმა თითქოს წაიკითხა ექიმის სახეზე ის სიტყვები რაც გაიფიქრა და ირონიით შეხედა ..

-ექიმო ნუთუ მართლა ვერ მიცანით?!

კაცს თითქოს რაღაც ეცნო.. 

-ხმააა.. ხმა აი ხმა... 

გაიფიქრა და ქალს თვალებში ჩახედა...

-ღმერთო ჩემო ! როგორ დაბერებულა.. ნაოჭები რამდენ სევდას, ტკივილს ყვებოდა ქალის სახეზე.. ხელებზე სილურჯეები ეტყობოდა, შრომისგან დაღლილ ხელებს  ნერვიულად აცახცახებდა..

-გვანცუნია!   

-დიახ ექიმო მაშინ შენთვის გვანცუნია ახლა არავი ვარ.. გახსოვს როგორ გენდე? შენ მდიდარი ოჯახის შვილი იყავი, მე კიდე ერთი ღარიბი, უმწეო გოგო , რომელსაც რატომღაც ეგონა გიყვარდა.. 

იცი რა მოხდა შენ რომ დამტოვე?  ცხოვრებამ დამცინა, ჯერ გამაუბედურეს, მერე მე თვითონ ვაუბედურებდი ადამიანებს.  ახლა კი დამღალა სხვისმა უბედურების ყურებამ .  შენთან იცი რატომ მოვედი?! 

-რატომ?! წაიბუტბუტა კითხვა კაცმა ისე რომ თავი მაღლა არ აუწევია..

-ჩემი გული დამიბრუნე!  

ექიმი კაცი ხარ თანაც გულის ექიმი, გეცოდინება როგორ გაამთელო ის ნაფლეთები რაც ცხოვრებამ დამადო...

-არ შემიძლია !!!  მე მხოლოდ მტკივან გულს  ვარჩენ ... მაპატიე!

ქალი წამოდგა კაცს მაგიდაზე ფულცელზე გამხმარი იები დაუდო და უთხრა:

-მე ამ იებისთვის მოვედი შენთან , წლების წინ რომ მაჩუქე, იცი რატომ ვინახავდი? ველოდებოდი იმ დღეს როდესაც ჩემს ,,გულს,, დამიბრუნებდი. სამწუხაროდ ეს ვერ  შეძელი.. 

-მაპატიე!!  

ლუღლუღებდა კაცი და თვალწინ ედგა ღიმილიანი , კაბა დახეული პატარა გოგონა რომელსაც სიყვარულით დაცინა..

ქალმა კარი გაიჯახუნა და გაუჩინარდა.  

მის შემდეგ გავიდა დრო, ექიმს წვეულების ბარათი მოუვიდა.. სადაც საპატიო სტუმრად ეპატიჟებოდნენ.. 

მეუღლესთან ერთად შეაღო დარბაზის კარი, მასპინძელი ულამაზესი ქალბატონი აღმოჩნდა!

-მობრძანდით!

-ხმააა .. გაიფიქრა კაცმა და ქალს თვალებში ჩახედა...

-გვანცუნია!

მასპინძელმა ძველი პატარა გოგოს ღიმილით გახედა და უთხრა:

-დიახ ბატონო ჩემო ! გვანცუნია..

ირგვლივ უმრავი ხალხი ირეოდა, ქალი  ყველას უღიმოდა და ნაცნობ ღიმილს ეძებდა ხალხში...

-იცი ეს ქალი ვინაა?!

მოესმა ექიმს ზურგსუკან

-ვინ?!

- -22 რომანის მწერალი, სადაც ჭორის დონეზე გავიგე მისი ცხოვრების ყველა დეტალია აღწერილი. ვიღაც ყვარებია ნამეტნავად...

ექიმმა დახლზე დაწყობილ წიგნებს თვალი შეავლო , წიგნი გადაშალა და  ამოიკითხა!

- გამარჯობა ბატონო ჩემო..  მადლობა სტიმულისათვის რაც მომეცი,  თურმე უგულო ქალსაც სცოდნია სიცოცხლის გაგრძელება..პატარა გოგოს გული შენთან დავტოვე და ნატკენი აღარ მჭირდება შენთან იყოს მოსაგონებლად გეყოფა.. 

მადლობა რომ არსებობს შენისთანა ადამიანები!  ცხოვრება უფრო გრძელდება.....

კაცმა წიგნი დახურა და ატირდა.  გვანცუნია კი უდარდელი  ,, ღარიბი ბავშვის ღიმილით,, იცინოდა !

ირინა იოსებაშვილი