ზაფხულის ხვატში, ცეცხლოვანი ვნებაც ვანახეთ,
შემოდგომაზე შეეპარა სიყვითლის ფერი,
და ზამთრის ბოლოს ხეივანში ჩუმად დავმარხეთ...
კიდევ იმარტებს, გავუღიმებთ მაინც მაისებს,
თუმცა ზაფხული ვნებას ვეღარ წაეკიდება,
შემოდგომაზე სევდა დაცლილ სხეულს აივსებს
და ზამთრის ღამეს ცრემლის ყინვად დაეკიდება.
/ნანა მეფარიშვილი/
