ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს, უკან ქარი კივის, იწყევლება, ზეცას ვეღარა ვცნობ,შეფითრებულს, ღრუბელ მოხვეული იცრემლება....

მოგიახლოვდი, მაგრამ, ვერ გიწილადე სითბო, ვერ აგირიე თავგზა, ვერ გაგიმეტე თითქოს....

უკვე გადადგმულს გავცქერ ნაბიჯებს, შემომეჩვია დღეების ათვლა, უშენოდ გული ვერ იარწივებს, უშენოდ ჩემო ვყოფილვარ არც რა... მე ისევ სევდის აჩრდილს დავყვები, ლეგა...

თოვს, და, ზეცამ გამოისხა ფრთები, მოლოდინად შევეხიზნე სარკმელს, დავიჯერო, ზმანება ხარ მთების, ქარი მახვევს, თრთოლვას უკანასკნელს...

წუხელ მეზმანა ვიყავით ერთად წუხელ ვიგრძენი კვლავ შენი სითბო, თურმე რა ძლიერ მომნატრებიხარ არ გაქრებოდეს ზმანება ვითხოვ....

როცა იწვიმებს ყვავილები,მეც ავწვიმდები... მოვალ იასამნად შენს სარკმელთან,ჩუმად ვიდგები... სევდას დაგიჩრდილავ ნაზამთრალს და ერთხელ შეგავლებ თვალს... განა ბევრი...

როცა მკლავებს მოგხვევს ქარი, იცი? მას ჩემს ალერსს ვატან, როცა სურვილი მკლავს მძლავრი, სხვაგვარ ვერ ავიხდენ ნატვრას......

არ მადარდებს ქვეყნის მიეთ_მოეთი, დამიძახეთ თუნდაც გიჟი პოეტი, დღეს ასე ვარ, ხვალე ვიტყვი ხვალისას, იქნებ მოკვლაც დავაპირო თავისა......

აღარ ამტკივდე სიყვარულო თორემ სიძულვილი შემიყვარებს, ჰო, ისე ვეღარ ვმხიარულობ, თვალებს დავატარებ ცრემლიანებს....

წუხრ იდგა, როშკის ჩეროზე შავად ბრწყინავდა შალშავი, ხავსიან ქვაზე შემოდექ, მოგგონდა ერთი ქალშავი....