მე ვემსგავსები, იმ ჩამქრალ ბუხარს, სად ნაღვერდალი ცრემლებით ღვივის, მე ვემსგავსები, იმ ყარიბ სტუმარს, ვისი დანახვაც სევდისგან იხსნის...

ადრე, მე ერთი ბიჭი მყავდა, ახლაც არ ვიცი, რა უყვარდა, ჩემი ლექსები შეუყვარდა, თუ ჩემით პოეზია შეიყვარა....

მე - ყველა - მე და არაფერი, ნუ მკითხავთ, რატომ ვარ შორს, ეს ისეთი გამოუვალი ჩიხია, სული უფრო მიჰქრის შორს....

მე რომ სიყვარული მაკლდეს, მთებში მიპოვიდნენ მყვირალს, მე რომ უშენობა მკლავდეს, ვერვინ მიხილავდა მცინარს....

– მე არ მოვალ – თუ ეგრეა ნუღარ მომიკითხავ, ეს მძივები შეკვრად აიკინძა, მე შევეშვი შენზე ღამით ბოდვებს ეს სიზმრები ჩვენ ორს შორის დარჩეს .....

მე პოეტი არ ვარ, არა, არც მწერალი ქალი ვარ, მაგრამ მთვარის სანახავად, ზეცას ლექსით ავდივარ!...

მე მიყვარს როცა, არ ველოდები დაუკითხავად ის მოდის ჩემთან, მე მიყვარს როცა, გამოიდარებს ატმის რტოებს ქარი ურცხვად ეალერსება.....

მე კაცი ვარ დიდი გრძნობის მო და თვალებში სიყვარული მიკრთის, გაზაფხულზე შემიყვარე თორემ უკვე ვხედავ უშენობა მიჭირს......

მე ვცოფდები, ეგ ტუჩები, ეგ თვალები, ეგ ცრემლები მოციმციმე, ჩემო კარგო, სხვამ არ კოცნოს, ეგ ყელი და წამწამები, რომ არავინ წამართვას და დამეკარგო!...

მე რომ ქალი ვარ, ეს მან არ იცის, მან, ვისაც ჩემი წვალება უყვარს, თუ ვენატრები ან თუ განიცდის, როცა ღიმილით მიყურებს მწუხარს....