ეს მზე, ეს მთვარე, ცისარტყელა ცაში ელვარე, თუკი რამ მიყვარს, ყველაფერი თუ გამაჩნია, მეტი რა მინდა? დღეებია მუდამ მღელვარე, სხვა ამის მეტი, არაფერი არ მაბადია!...

წავიდა რადგან, გაექცა ცოდვას, გულს ააცილა სულის ვნებანი, მობეზრდა, როცა მას ჩემი კოცნა და სიყვარულით, როცა ვკვებავდი....

გრძნობას დაეძებდი სულის სამოსელად, ძველი სიყვარულის გეწვის იარები, ლექსში ჩაკარგული ლექსმა გამოგდევნა, ტანი შებოჭილი დაგაქვს ლიანებით....

ნუ განმშორდები, როცა მშორდები, თუ სიყვარული ჩემდამი შეგრჩა, მოგენატრება ჩემი კოცნები და მერე, ყველგან დამიწყებ ძებნას....

ეს მანდილი ალისფერი მაქმანებით, ფერმიხდილს, რომ მღიობები ამჩნევია, თავსაბურად ადრე თავზე ვატარებდი, ახლა სკივრში გულწასული ასვენია....

რა სჯობს - უყვარდე თუ შენ გიყვარდეს? იქნებ, სჯობს არვინ არ შევიყვაროთ, მე მირჩევნია - არავინ მყავდეს, ვიდრე ოდესმე გადამიყვარონ....

მე არ მოვკვდები, სანამ შენ სუნთქავ, სანამ ერთად ვართ და გქვია ჩემი, სანამ ჩემი ხარ, შენ, ჩემო სუნთქვა, გულის სანაცვლოდ შენ ფეთქავ ჩემში....

დღემდე ღრუბლები მეხს და ელვას ჩემსკენ დევნიან... ტანზე უიღბლო სიყვარული, დღემდე მაცვია... ვინ შემაჩვია ღამის ტეხვას, ფიქრებს სევდიანს... ვინ შემაჩვია?!...

ვ ე დ რ ე ბ ა...

თითქოს მოწყვეტილ ვარსკვლავივით ავცდი ორბიტას და დედამიწას საპამპულოდ შემოვრჩი კენტად, მე გადაღლილი მარტოობით შენსკენ მოვრბივარ, როს გული ჩემი ემსგავსება...