ახლა რასაც ვწერ, ყველა სიტყვა დიდზე დიდია, თუმც მწერლობა და პოეტობა ფეხზე მკიდია....

ის აღარ მოვა.. მე ისევ ველი, გადავივიწყებ, რაც მან დამმართა, შორს იყოს ჩემგან, ოღონდ ნუ მესვრის მომაკვდინებელ სიტყვებს ხმამაღლა....

ნუთუ, მრავალჯერ წასული კაცი ბუმერანგივით უკან ბრუნდება, თუ მონატრებამ აანთო წამით, რაღა აზრი აქვს, მის დაბრუნებას....

დაიწყო!.. და შენც იწყებ ვოიაჟს, ღამით ღვინისფერ წინდებს გაიხდი, შენ გადაიღვრი მკერდზე კონიაკს და მძვინვარების ბალანს აიშლი....

მაშინ, როცა ამ ლექსს ვწერდი, მე, საბრალო, მონა შენი, ლექსი სისხლით შეიღება ჩემ გულიდან მონადენით....

ყველაფერზე გული მწყდება, ყველაფერი რთულდება, ყველაფერი, რაც იწყება, ყველაფერი სრულდება....

შემზარდა, ო, როგორ შემზარდა ცხოვრება უკეთურ ცხოვრების.. იქნებ და შენ ჩემი მოგწყინდა ლოყა და ბაგე და ეს გული......

მე როს მეგონა, მომიძღვნიდა სისხლისფერ ვარდებს და დაბრუნებით შემიხორცებს გულში იარას, თურმე, ღამეებს სხვისი სახლის კარებთან ათევს, მან ჩემთან მოსვლა სიზმარშიაც...

ოცდაათი წელი გადის თენდება თუ ღამდება და მას მერე, ჩვენს ედემში გაზაფხული მთავრდება, როს ცხრა აპრილს საქართველოს ცრემლი ღვარად ჩამოსდის, ქართველ გმირთა...

მე დღეს დუმილით შენზე ფიქრებს გულიდან ვლაგმავ და ვიკარგები სამუდამოდ შენ ცივ თვალებში, ჩემთვის დაკარგულს ჩემ სხეულში ვერაფრით გმალავ, გამოდი, ნუღარ იმალები...