თითქოს მოწყვეტილ ვარსკვლავივით
ავცდი ორბიტას
და დედამიწას საპამპულოდ
შემოვრჩი კენტად,
მე გადაღლილი მარტოობით
შენსკენ მოვრბივარ,
როს გული ჩემი ემსგავსება
გაფრენილ მერცხალს.
შენც დაიღლები ოცნებებით
და გამიხსენებ,
მკერდზე ავარდნილს ჩაიორთქლებ,
როცა ოხშივარს,
ქარადევნებულს გამოჰყევი
იდუმალ ბგერებს
და შემზარავი ამოკვნესა
ჩემთან მოგიყვანს.
ნანა სელეპანოვა - აგონია
