გზაზე მიდის ერთი ქალი... რატომ ერთი? მაშ, რამდენი? უფრიალებს კაბას ქარი, სიცილი აქვს გადამდები....

არა, არა, შენ არა ხარ მსგავსი, კაცის, ვისაც ჩემი სატრფო ჰქვია, შენ ცრემლებით დამისველე თვალი, მე კი შენგან, სიყვარული მშია....

დამიძახე... დამიძახე... დამიძახე... ნაფეხურებს, ვიდრე შენსას დავაკვდები, ვიდრე, ქარი შენგან შორს არ გამიტაცებს, ვიდრე, გული ფეთქავს, ისევ გამალებით....

შენთვის ვილექსე და მაინც, არ მაგდებ აინუნშია და სიყვარულის მარცვალი გახრწენ შენსავე ხნულშია,...

ალბათ, იმაში ვარ დამნაშავე, რაც მითქვამს, სულაც, არ უნდა მეთქვა, ან იქნებ, გულში რაც გადავმალე, არ მოვიტანე გულამდე თქვენთან! იქნებ, ტყუილად ვაფრინე სიტყვა და...

ნუ მოხვალ, მაინც, ვეღარ მომაგნებ, მეც შენს დანახვას აღარ ვინატრებ, შენს სახელს ვარქმევ უსულო საგნებს, ყველა უგულო კაცის ჯინაზე!...

ის მოვა, მოვა, არ დაგტოვებს მარტოეულად.. ის, ვისაც უყვარს შენთან ჩხუბი, ზოგჯერ ფერება,...

მე გზად ვერავინ ვერ დამიფინა, ვარდი უეკლოდ გადანაფერი, ალბათ, ჩემ ბედმა, მაშინ იფრინა, სევდიან თვალებს, როცა ვახელდი....

ხარ გადმოსული სურათიდან სალვადორ დალის... იდუმალ ვნებას აყოლილი, ფიქრში მძინარე, აბობოქრდება სისხლი შენში ბობოქარ ქალის და გულმოსული გადმოაფრქვევ ცეცხლის...

ჩემსკენ მომართული თვალით ცრემლიანით მიმზერ განაბული.. ვეღარ დაივანებს ჩემში შენი გული ვნებით გათანგული....