ოჰ, ღმერთო, ჭკუიდან ვიშლები, საღამოს მე ალბათ ვიტირებ, სხვაზეა, რაც გასთქვა სიტყვები, არადა, მე ჩემზე მივიღე....

შენთან წვიმს? არა, ჩემთან დარია და მთებზე თოვლიც გადამდნარია......

მიმზერს, ღიმილით მაშიშვლებს, თვალ ავარიდე დევკაცს, გაცოფებულმა ვიკივლე, შეხედვას, როგორ ბედავ?!...

მეჩვენება, თუ ეს სიზმარია, პატარა უბანს შეცვლია ფერი, სადღაც, აქ ჩემი ძველი სახლია და ქუჩა, სადაც ავიდგი ფეხი....

აქ რომ მსგავსი დაწერილა, ვიცი, მერე რაა რომ, მაინც ჩემსას ვიტყვი. ყველა სიტყვას, თუ ჩამითვლით ცოდვად, ჩათვალეთ, რომ გიჟი ვარ და ვბოდავ....

რა გემართება? დაწყნარდი გულო, უმისოდ ყოფნა გაგიადვილდა, შენ შეიყვარე ყველაზე უფრო, მან დაგივიწყა, ასე ადვილად!...

შენ ახლა ხვდები, თუ მზე ზღვაში, რატომ ეშვება, რატომ მიჰყვება შორს ზღვის ტალღებს თეთრი თოლია, მზე კვლავ ამოვა, მაგრამ შენ ხვალ, რა გეშველება, თუ ვით თოლია,...

არა, არაფერს არ გთხოვთ, ღმერთმანი, არც ნარატივის არ ვარ მთხრობელი, არც გულში დამრჩა მწარე წყენანი, არც სიბრალულის არ ვარ მთხოვნელი....

რაც წაგართვეს, რაც კი მტრებმა გაიტანეს, ან აქამდე, მიკვირს, როგორ მოხვედი, და ირღვევა საქართველოს მატიანე, კეთილსა და ბოროტს შორის ომებით....

მე განვერიდე იუდას კოცნას, მე ახლა შენი წარსული მქვია......