თოვს, და...




თოვს, და,
ზეცამ გამოისხა ფრთები,
მოლოდინად შევეხიზნე სარკმელს,
დავიჯერო, ზმანება ხარ მთების,
ქარი მახვევს, თრთოლვას უკანასკნელს.
თოვს, და,
ნამქერს დაუფარავს გზები,
სევდისფერი გარინდება მამხელს,
ფანტელივით, მეც უმწეოდ ვქრები,
და სიმორცხვე აღარ მიკრთობს ღაწვებს.
ყინვა სარკმელს მომიქარგავს შიბით,
უსასრულო სიმარტოვით შეშლილს,
მონატრებას ცრემლითაც ვერ ვშლიდი,
თურმე, გული დამრჩენია შენში...
თოვს, და,
ისევ იმედებით გქარგავ,
თოვს, და,
თმასაც შეუცვლია ფერი,
ფიქრი მოჰყვა, ფანტელივით ფარფატს,
მაინც ურჩად,
გულის კართან გელი...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.