შევხედე სარკეს იქ იყო სხვა, შორიდან მესმის წარსულის ხმა, მაგრამ ვერ ვხედავ არ არის აქ მინდა მოვძებნო მასში ის სხვა მან წარიტაცა,წამართვა ხმა...

ნეტავ იყო, თუ არ იყო, ზღაპარი გამიცდენია, კი არ ცხოვრობდი, შენ მყავდი, ჩემი პატარა ფერია, თვით ყვავილების ქვეყანა,...

სადღაც სიყვარულის ქარებია, სადღაც სითბო არის სანატრელი, ზოგი, გულით შეუყვარებიათ, ზოგსაც გრძნობა დააქვს განათელი....

მინდვრად გაშმაგებულ ცხენზე მოჯირითეს, მთებზე გაფენილი ნისლი მოგიხდება, წამწამს დაგიცვარავს ნამი ჩემი სუნთქვის, მერე ცეცხლით სავსე ვნებაც მოგინდება...

გულში აკნიძული მძივად, დამაქვს გაზაფხულის სითბო, აპრილად მოველ შენთან, ლამაზ სიყვარულში გიხმობ....

ისე მენატრები, თითქოს ამ ერთ წამში თავი მოიყარა ყველა მონატრებამ, ერთხელ გაკოცებ და ყოველ ერთ დათვლაში თოთხმეტ სტრიქონს გიძღვნი შეშლილ სონეტებად....

ვფიქრობდი, რომ სხვამ მაინც იცოდა, რაც მე აქამდე ვერ შევიცანი, ორივე გული ჩუმად იწვოდა და სიყვარულსაც ერთად ვიცავდით....

აპრილის ლამაზ ბაღში ვარდების ამბორია. დარდის სტრიქონებს გავშლი - ლექსების ამბოხია....

დაწერილია ყოველი სიტყვა, წაკითხულია ყველა წერილი, შემოიხარჯა გრძნობები სიზმრად, ახდენილიც და ვერახდენილიც....

გაუცხოება არ მინდა შენი, ხმაშიც ვგრძნობ უკვე, სიგრილის ნაკადს, ჩემთან კი ისევ გაზაფხულია ღია გიტოვებ კარს, ბევრჯერ ნაცადს!...