ასე, მშვიდად, წვეთ-წვეთობით, რიტმს მაწვეთებს ვიღაც სისხლში... ქალია და ვერ ვენდობი, ახლა ჩემს წინ თმებს გაიშლის... მიაფრქვია, მოაფრქვია, თვალებიდან შუქი...
რისთვის გავკიცხო? რომ არსება ამივსო წყევლით? რად შეითვისა, ტანჯვისგან რომ მართლაც სჯობს გაცლა? კაცთაგან რომ არ მიიბოძა პატივი მხევლის და ფართო ქუჩა რომ ინდომა...
სიცოცხლე უნდა ქარიშხალს გავდეს, მეხის გავარდნას გავდეს სიკვდილი, მტერიცა გყავდეს მოყვარეც გყავდეს, მაგრამ არცერთთან ჭამო სირცხვილი. სიცოცხლე უნდა სიმღერას...
იებს ვფიცავ უსასრულოდ შემიყვარდი... გაზაფხულის გათენებას შეგადარებ... შენი მზერა მკურნალია ეულ სულის... იმ პირველი სიხარულით დაგატარებ... როცა გული გამინათე...
დღეს ბოლო გვერდი კალენდარზე დახურა მარტმა, და,გაზაფხულმაც გაისწორა მწვანე ხავერდი, გადმოეკიდა აივნიდან აპრილის სუნთქვა, ვერ შეგაჩერე და წარსულთან ერთად...