როგორ იგონებთ ქალბატონო ამდენ იმედებს, და გვირილების თაიგულად შეკრული დაგაქვთ, შეიყვარებთ და სუყველაფერს მისთვის იმეტებთ, თქვენ ქალბატონო, დაღონების მიზეზი რა...
ვარდის ფურცელზე ჩამოჯდა ნამი, ჩამოიღვენთა ვითარცა ჩქამი, ის გამჭვირვალე, პატარა ნამი, თითქოს არ იყოს ამქვეყნად არვინ ვერავინ ამჩნევს მის მოსვლას, წასვლას...
მე ვნახე ლაღი ღვთაება ანცი, ის სილამაზე დღემდეა ალში, ვიხილე ქალი, სიკერპე მისი ოხ ეს სინორჩე მატყვევებს მზისით, გავხედე უცებ, მოხუცი უმზერს იგი თავის თავს...
ლოცვის თქმა მინდა, მაგრამ გულში სხვა რამეს ვამბობ, სენაკის კართან თეთრი ჩოხით იღვიძებს დილა. და სარეცელთან შიშველ სხეულს ცოდვებით ვამკობ, მერე კი ჩემს ჯვარს...