დრო გადის, მე კი დღეებს არ ვითვლი, არ მინდა გულმა იგრძნოს დროება, მე მინდა წუთით, სადღაც კუთხეში, სულ უმიზეზოდ განმარტოება......

ჩემს გულში მხოლოდ სიყვარულია, სიძულვილისთვის არ მაქვს ადგილი, მჯერა ცხოვრება შურის გარეშე – ყოველთვის არის უფრო ადვილი....

დავიკარგები ფიქრებთან ერთად... მთვარეს ჩავიცვამ წითელ კაბაში... ცას შევიყვარებ თამამს და შენთან გულს მოვიჯერებ ქართან თამაშით......

როცა რაიმეს კარგს ვამბობ შენზე, საკუთარ თავსაც, გამოდის, ვიქებ, რადგან შენს სულში მე ჩემს სულს ვეძებ და შენს ფიქრებში ვამჩნევ შენს ფიქრებს....

როცა შენს თავთან დარჩები მარტო, გრძნობებს, ანთებულს, დაგიცხრობს წლები... როცა ცრემლები მოსწყდება ღაწვებს, გაითავისებ, ვინ არის ,შენი“.......

ვარდისფერი კაბა გაიშალა ცაზე, აკიაფდა ფერთა ჯადოსნური გამა, მგონი სიზმრად ვნახე მსგავსი სილამაზე, ვით გააქრო დროის ულმობელმა ქარმა....

ქალი? - ქალი მიყვარს ლამაზი და მაცდური ხანჯლის წვერზე მოცეკვავე თვალებით მათრობელა ღვინოსავით შუშხუნა სიზმარშიც რომ ვერ სად დაემალები....

იის კონაში გადავცვლიდი ახლა სიცოცხლეს, დავივიწყებდი განშორებით გახსნილ იარებს, დაღლილი გული საქციელებს მუდამ მიოცებს, ვერ დაგივიწყე, არაფრით არ გადამიარე....

ვინა თქვა ჩვენზე ვიწროდ არიან, ერთი ოთახის ამარა დავრჩით. ჩვენს სახლს, ძვირფასო, სამი კარი აქვს, სამი ფანჯარა: მე, შენ და ბავშვი....

არა, არაფრით არ დავეცემი, ჯერ წინ იმდენი სიცოცხლე მიდევს. ჩემს წილ ტკივილსაც არ გავექცევი, არ მოვდუნდები, ვარსებობ ვიდრე....