ასე, მშვიდად, წვეთ-წვეთობით,
რიტმს მაწვეთებს ვიღაც სისხლში...
ქალია და ვერ ვენდობი,
ახლა ჩემს წინ თმებს გაიშლის...
მიაფრქვია, მოაფრქვია,
თვალებიდან შუქი გიშრის...
უკვე ჩემთან მოაღწია,
ალბათ, ძუძუ-მკერდს ჩამიხსნის...
ფეხი თვითონ გასრიალდა,
მიეწება ხელებს ხელი...
და სწრაფადვე გატრიალდა,
ქალი შველი, ქალი გველი...
მე მტევნები ქვებად მექცა,
წამით შედგა, შეკრთა ქალი,
თვალი ჩემსკენ გამოექცა
და მეც წამსვე ავეკარი...
ჩვენ კი არა, დარბაზია,
ასე სწრაფად რომ ბზრიალებს...
ქალმა თავი გადასწია,
წითელ კაბას აფრიალებს...
მარწევს, მარწევს, როგორც ნავი,
მოფართხალე ტანი მისი,
და მოქნილი თეთრი მკლავი,
ჩემს ცხელ მკერდზე ადგილს იცვლის...
შუა ტაქტზე ტანგო წყდება,
ქალს თვალები რჩება ღია...
მე ილეთი მავიწყდება,
მან კი მკერდი შეარხია...
ეს სულ რაღაც, იყო წამით,
ქალს ღიმილი შერჩა ტუჩზე...
და დარბაზი, ჟინით მთვრალი,
მიაჩერდა ქალის უბეს...
თურმე ხდება, ასეც ხდება,
გადაირღვა თეთრი მკერდი...
რა ქნას, ჩემს მკერდს დააკვდება,
რომ გადარჩეს ქალი გედი...
