მიდიოდა კაცი გზაზე დადაღული გულით სავსე მოსდიოდა სისხლი ტანზე არ იმჩნევდა თავის გზაზე...

იცრუო უფრო ადვილია, სიმართლის დაცვაა ძნელი, ილაპარაკო ადვილია,აღიარებაა ძნელი, შეცდომა დაუშვა ადვილია, გამოსწორებაა ძნელი, გული მატკინო ადვილია,მოფერებაა...

ქალი სახლი არის, რომლის გასაღები, სადღაც მწვერვალზეა ზოგჯერ დამარხული. ქალი ზოგჯერ დარდი, ზოგჯერ გაზაფხული, ქალი ყვავილია ვნებით დაზაფრული....

და შენ არ იცი, თუ რა რიგად მოუხდებოდი... სევდისფერ ქუჩას გადავივლიდი, შენზე ფიქრებით, ავიწყვიტავდი გადარეულ სურვილთან მოცდას, იქნებ გეცანი შენი თვალებით ესე...

ერთხელაც ასე გათენდა დილა, ერთხელაც ღამე იქცა აჩრდილად, ერთხელაც წამი გაქრა სამღერად და სული ჩემი ჩაქრა საქებად...

მე და შენ და შენ და მე მენატრები მე დღეს შენ, მოვალ შენთან კარგო მეც მერე ერთად წავიდეთ მე და შენ და შენ და მე...

გზაში მათხოვარმა ხელი გამიწოდა, დამეხმარეო, მთხოვა, ბინძურ სამოსში თავი ჩამალა და თხოვნას მოაყოლა ოხვრა....

ერთი ცხოვრება რას ეყოფა სიყვარულს ამდენს... ნუ მოდუნდები... ხვალ ვინ იცის აღარც გათენდეს... მე მინდა ჩვენი არსებობა სიგიჟეს ჰგავდეს და შენი სუნთქვა... ჩემს...

ეს გაზაფხულიც მოვიდა ისე, როგორც მოსულა დიდი ხნის წინათ, სარკმელთან დგას და ბავშვივით მისმენს, გაკვირვებული ფერადი წვიმა....

შენით ბევრი ვარდი დავრგე წყლის მაგივრად ცრემლით მოვრწყე, შენ კი ერთიც არ შემარგე ღმერთი არის ამის მოწმე...