რა შეგიძლია, როცა აწმყოთი ცხოვრობ და ფიქრობ, თუ სიამაყეს სიმტკიცეს და დუმილს ადარებ,...

არაფერი ჩვენს შორის არ მოხდება არასდროს, ახლა ცეცხლის ალში იწვის გაზაფხულის საღამო, მხოლოდ წვიმას ველოდები, ცეცხლს წვიმა თუ ჩააქრობს, გათენდება, დამთავრდება,...

აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული თავს, რომ მახსენებს, სად ჭრილობები არ ხორცდება, გული არ ფეთქავს, თუმც დავივიწყე სიამაყე, ვინ გამამხნევებს, ეს სინანულმა იცის ხოლმე,...

მე პოეტი არ ვარ, არა, არც მწერალი ქალი ვარ, მაგრამ მთვარის სანახავად, ზეცას ლექსით ავდივარ!...

რვა მარტია და გაზაფხული, ისე შემოიჭრა ქალივით, ვით თაკარა მზე ალანძული, ზეცად სიმხურვალეს განიცდის....

მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე, მაინც ამატირა ზამთარში, განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო, ჩემი მზეჭაბუკი, სად არის?...

არ ვგავარ ამაყს და არ ვგავარ ჟინიანს და არც შეშლილი ვარ და არც მეშინია!...

ღია სარკმლიდან ღამე მიღიმის და ბნელ ოთახში მთვარეს მიგორებს, ვდგავარ კუთხეში მთვარემისჯილი და მთვარის შუქზე წარსულს ვიგონებ....

უფრო და უფრო მინდები, დარდს ვეხეთქები მკერდითა, გულში ნადები ფიქრები, ვერ გავუმხილე ვერვისა....

რატომ მეგონა გულით მეძახდა, მასთან შეხვედრა, რად დავიჟინე? გადმო ამ ღამით ჩემ ეზო-კარსა, თორემ ამაღამ ვერ დავიძინებ....