ნანა სელეპანოვა - მე პოეტი არ ვარ

მე პოეტი არ ვარ, არა,
არც მწერალი ქალი ვარ,
მაგრამ მთვარის სანახავად,
ზეცას ლექსით ავდივარ!


ნანა სელეპანოვა -გულში შემოიჭრა ქალივით

რვა მარტია და გაზაფხული,
ისე შემოიჭრა ქალივით,
ვით თაკარა მზე ალანძული,
ზეცად სიმხურვალეს განიცდის.


ნანა სელეპანოვა - ჩემო სანატრელო

მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე,
მაინც ამატირა ზამთარში,
განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო,
ჩემი მზეჭაბუკი, სად არის?


ნანა სელეპანოვა - შემინდე,შემინდე

არ ვგავარ ამაყს და
არ ვგავარ ჟინიანს
და არც შეშლილი ვარ
და არც მეშინია!


ნანა სელეპანოვა - ის მაინც მოდის

ღია სარკმლიდან
ღამე მიღიმის
და ბნელ ოთახში
მთვარეს მიგორებს,
ვდგავარ კუთხეში
მთვარემისჯილი
და მთვარის შუქზე
წარსულს ვიგონებ.


მერაბ სალუქვაძე – მე მიყვარს როცა –

მე მიყვარს როცა,
არ ველოდები
დაუკითხავად
ის მოდის ჩემთან,
მე მიყვარს როცა,
გამოიდარებს
ატმის რტოებს
ქარი ურცხვად ეალერსება..


მერაბ სალუქვაძე – ქალი –

– ქალი –

თავანკარა წყაროს წყალია ქალი,
გაუცინეებ?
გალაღებს და შეგშლის,
მოატყუებ?
თავს ჩაქინდრავს წამით
შეიყვარეებ?
ნატიფია ღმერთის..


მერაბ სალუქვაძე – მამას –

– მამას –

ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს,
ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა,
და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს
იმეორებდა ვაზის ბწკარებთან...
მერე გათენდა დღე არნახული


მერაბ სალუქვაძე – შენი მესაიდუმლე –

– შენი მესაიდუმლე –

მე შენი მესაიდუმლე დაგვიანებით ისევ მოვედი,
თვალები სულ სხვა სინამდვილეს გადაეყარა,
ჩაყვითლებულა, შემოდგომის ფრთებით დიდი ედემი,
მკვდარი ჩიტები ფოთლებივით ურცხვად ათოვს ამ ჩემს ქვეყანას..


მერაბ სალუქვაძე – შეხვედრა გაზაფხულთან –

– შეხვედრა გაზაფხულთან –

მიყვარს გაზაფხული!
ფერების გამა, თვალის შევლება,
ჩემი აუხდენელი სურვილების
მოულოდნელად ახდენა!
ბავშვური სიცელქე
ცეკვა – თამაში..


მერაბ სალუქვაძე – თბილისის ქუჩებს –

– თბილისის ქუჩებს –

დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს,
ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!


მერაბ სალუქვაძე – სტრიქონი –

თეთრი ლექსი

– სტრიქონი –

ჩემს შვილს უჭირავს ხელში
დაწერილი მამის სტრიქონი,
იქ სადღაც სევდის მდინარე
გარღვეულა,