იმედდაკარგული ადამიანი ნუგეშს წარსულში ეძებს

"იმედდაკარგული ადამიანი ნუგეშს წარსულში ეძებს, ჭკუასუსტი — მომავალში, ჭკვიანი — აწმყოში."


ინდური სიბრძნე



ჩვენს ბავშვობაში ხომ ოთხივე სეზონი არსებობდა...

ჩვენს ბავშვობაში ხომ ოთხივე სეზონი არსებობდა, ჰოდა ზამთარი ცოტა ადრე იწყებოდა. შემოდგომას ავიწროვებდა. ხშირად ოქტომბერში მოდიოდა თოვლი.

სულ ყურში ჩამესმის ჩემი მშობლების აღფრთოვანებული ხმა, დილას საძინებელი ოთახის კარს რომ შემოხსნიდნენ და პირველი თოვლის მოსვლას გვაუწყებდნენ. წამოვფრინდებოდით სამივე და ფანჯრებს ავეკვრებოდით. იყო ოვაციები, შეძახილები. დედა და მამა ისეთი გახარებულები იყვნენ, ახლა ვფიქრობ ჩვენზე არანაკლებ უხაროდათ. მოკლედ იყო საერთო მხიარულება. მამა აივნებიდან თოვლის გადახვეტას იწყებდა. დედა ცხელ წვნიანს აკეთებდა. რადგან თოვლი იყო, ესეიგი კამპოტის გახსნაც ნებადართული იყო და ესეც გვიხარებდა გულს... შეშის "ფეჩი" წითლად გიზგიზებდა. ჩვენ კი ვემზადებოდით ეზოში ჩასასვლელად. ამისათვის ციგა იყო საჭირო. ციგის გამზადება მამას მოვალეობაში შედოდა. მაცივარში ყოველთვის იყო თხის ქონი. გამოიღებდა მამა, ღუმელთან გაადნობდა და უსვამდა ციგას, რომ კარგად გვესრიალა. დრო ისე გადიოდა ვერ ვამჩნევდით. დედას დაჟინებული მოთხოვნით ავდიოდით სახლში. ლოყებდაწითლებულები, სველები. სადარბაზოში თოვლს ჩამოვიფერთხავდით. სამ ხმაში ვაბაკუნებდით ფეხებს. შევიდოდით სახლში და ღუმელს მივუჯდებოდით. ჯერ ხელები გვეწვოდა, ცოტა ხანში კარგად ჩავთბებოდით. სველ ტანსაცმელს ორთქლი ასდიოდა. იქვე ვაშრობდით ხვალინდელი დღისთვის.

ახლა ბავშვები რომ მეკითხებიან რას აკეთებდით ინტერნეტის გარეშე? უამრავ რამეს... ინტერნეტის და ბევრი ახალი ტექნოლოგიის გარეშე, ჩვენ უბედნიერესი ბავშვობის წლები გვქონდა. 💜

 თეა მანგოშვილი



შვილო, ახლა ზამთარი და სუსხია ჩვენთან, მაგრამ შეშა ჯერ ბევრი გვაქვს, არ ინერვიულოთ...

"შვილო, ახლა ზამთარი და სუსხია ჩვენთან, მაგრამ შეშა ჯერ ბევრი გვაქვს, არ ინერვიულოთ. მე და მამაშენი ყოველ დილით 6 საათსა და 30 წუთზე ვდგებით, წინდებს ამოვაცმევ ხოლმე ბეჩავს, აღარ შუძლია წელში მოხრა, ჩაიბურტყუნებს ხანდახან: რა დრო იყო ქალო მე რომ გაცმევდი წინდებს დეკემრის რიცხვებშიო, თომას ველოდებით არა მაშინ? მკითხავს ხოლმე თითქოს შენს მეტს კიდევ დავლოდებოდეთ ვინმეს. . .

ასწევს მერე თავის დაძარღვულ, გაცრეცილ ხელებს და მხრებზე ჩამომაწყობს, დაბერდა შვილო მამაშენი, ისე დაბერდა მეტკინება ხოლმე მხრები და ღუმელის ანთებას მოვიმიზეზებ რომ გავინთავისუფლო.

ხვდება განა ვერა ხვდება რომ აღარ შეუძლია...

შემოვდგავ მერე უბე გამოჟანგული ვედროთი წყალს, ღორებს რომ თბილი საჭმელი დავუსხა, ცოდონი არიან. ისეთი სუსხია, ისეთი რომ ჩვენ წიქარას ცინდლები მიეყინება ხოლმე დრუნჩზე.

მე ყოჩაღადა ვარ დედა გეაცვალოს სანამ შემეძლება დავიკაპიწებ ხელებს და იმხელა ქვაბში ამოვიყვან ყველს იდაყვამდე რომ დამიშრატიანდეს...

იმ დიდ ქვაბში ვაგროვებ რძეს ლიანა მამიდამ რომ მაჩუქა ქალაქში წასვლის წინ... ყველა მესამე დღეს მინდა ხოლმე აქა მყავდე დედი, ამოგიღო შენს კარლსონიან ჭიქაში ჯერ არ ამოყვანილი ყველი...

მერე რა გულიანად იცოდი ხვრეპა ბოლოში დარჩენილი შრატისა, ნეტავ ხომ არა გწყინდა ჩემი შენიშვნები ამ საქციელზე.

აღარავინ დარჩა სოფელში დეე, ყოველი თვის ბოლოს დაბარებულივით ცხადდებიან სამსჯავროზე სოფლის უხუცესები, მაშინ თუ ახსენდება ახალგაზრდობას, რომ აქაც სუნთქავენ ჰაერს ჯერჯერობით, მაგრამ მიაბარებენ მიწას სახლის ყარაულებს, მიასხავენ წყალწყალა ღვინოს არ გაციებულ, ორთქლიან მიწაზე და გამოკეტავენ საჩქაროდ კარებს, დაადებენ თოთო ბავშის მუშტის ხელა ბოქლომს და მოდიან, შემეშინდება ხოლმე ცაცოაანთ უბანში გავლისა, მომაყრიან ქოქოლას ბოქლომ დადებული სახლის ზღრუბლები და შემეშინდება ხოლმე დედი.

ყვავების ანაბარა შემოვრჩით მგონი...

აღარავინ დავრჩით, მიმისუსტდა მამაშენიც ძლიერ, აიმაღლებს ხავერდ გადაკრული მუთაქით სასთუმალს და თვალებ მინაბულს სევდა ეღვენთება თითებიდან, ენატრებით.

ჭამითაც აღარ ჭამს ისე გემრიელად, წვნიანს შეხვრეპს გაწყალებული ტუჩებით და საყვედურებით სავსე, ვარდისწყლისფერ თვალებით მიყურებს მერე, ვერ კი ვხვდები რა უნდა, მარილი ზომიერად აქვს.

განა მეტყვის რამეს?

ადგება უჩუმრად, ჩაილაგებს დარდებს თვალებში, გავა ყოველი დღის ოთხ საათზე ეზოს გარეთ, ჩამოჯდება ლურსმნებ ამოშვერილ სკამზე და გზას გაჰყურებს, თითქოს ელოდებაო ვისმეს...

გული მიკვდება დედი, შენ ხომ კარგად იცი მისი სუნთქვა რომ შემომაკლდეს თავს ვერ ვიცოცხლებ დედი... ვეღარ ამოვიყვან სამ დღეში ერთხელ ყველს.

იქნებ ჩამოხვიდე მიმისუსტდა ერთადერთი შვილის მამა დედი...

უკან რომ წახვალ ნუ დაადებ ბოქლომს ჩვენს კარებს!!!"

 / ხატია ხადური /💗



სიყვარული დიდი ტვირთია, სუსტი, უძლური და უნიათო ვერ ასწევს, ვერ ატარებს...

"სიყვარული დიდი ტვირთია, სუსტი, უძლური და უნიათო ვერ ასწევს, ვერ ატარებს... თუ სიყვარული შეგიძლია, ბევრი რამ კი არა, ყველაფერი შეგიძლია, შეუძლებელიც..." 

 ოტია იოსელიანი



ბედნიერია ის, ვისაც ღალატში სიყვარული უშლის ხელს და არა მორალი.

ბედნიერია ის, ვისაც ღალატში სიყვარული უშლის ხელს და არა მორალი.


/ ჯიდუ კრიშნამურტი /



ერთ დღეს ძალიან მდიდარმა ოჯახმა თავისი შვილი სოფელში წაიყვანა იმ მიზეზით, რომ მისთვის ეჩვენებინათ, თუ რა სიღარიბეში ცხოვრობდნენ სხვა ადამიანები

"ერთ დღეს ძალიან მდიდარმა ოჯახმა თავისი შვილი სოფელში წაიყვანა იმ მიზეზით, რომ მისთვის ეჩვენებინათ, თუ რა სიღარიბეში ცხოვრობდნენ სხვა ადამიანები.  

მათ რამოდენიმე დღე გაატარეს, სოფელში მდგარ პატარა ღარიბულ ქოხში და ამის შემდეგ ისევ შინისაკენ გაეშურნენ. გზაში მამასა და შვილს შორის ამგვარი დიალოგი გაიმართა:

- როგორ მოგეწონა მოგზაურობა, შვილო?.. - ჰკითხა მამამ შვილს.

- ძალიან მომეწონა, მამა - უპასუხა შვილმა.

- ხომ ნახე , თუ როგორ ცხოვრობენ ღარიბი ადამიანები?.. -ჰკითხა მამამ.

- კი,მამი.რა თქმა უნდა -უპასუხა შვილმა - კარგი მაშინ მითხარი რა ისწავლე ამ მოგზაურობიდან?.. - იკითხა მამამ და სიამაყით მოემზადა შვილის პასუხის მოსასმენად.

შვილმა უპასუხა : ჩვენ მხოლოდ 1 ძაღლი გვყავს, მათ კი ოთხი ან მეტი. ჩვენ აუზი გვაქვს, რომელიც ბოლომდე სწვდება ჩვენს ბაღს, მათ კი ტბა აქვთ, რომელსაც ბოლო არ უჩანს. ღამით ჩვენს ეზოში უამრავი ლამპიონი ანათებს, მათ კი ცაზე მოკიაფე ვარსკვავები უნათებენ ბნელ ღამეებს. ჩვენი ეზო არაფერია ,მათ მინდვრებთან შედარებით. ჩვენ ვყიდულობთ ჩვენს საკვებს, მათ კი შეუძლიათ მოიყვანონ იგი. ჩვენ ჩვენი სახლის გარშემო შემორტყმული ყრუ კედლები გვიცავენ, მათ კი მეგობრები ყავთ, რომლებიც მზად არიან ყოველთვის გვერდში დაუდგნენ და დაიცვან ისინი... მწარედ დაფიქრებული მამა უსიტყვოდ უსმენდა შვილს. მადლობელი ვარ მამა, რომ მაჩვენე, თუ რა ღარიბები ვყოფივართ - დაასრულა შვილმა.



მე თავს ყოველთვის ბედნიერად ვგრძნობ და იცი რატომ?

-მე თავს ყოველთვის ბედნიერად ვგრძნობ და იცი რატომ? იმიტომ რომ მე არავისგან არაფერს ველი, რადგან ლოდინს ყოველთვის ტკივილი მოაქვს.... ცხოვრება ძალიან ხანმოკლეა, ასე რომ გიყვარდეს შენი ცხოვრება...იყავი ბედნიერი და ხშირად გაიღიმე....მანამ სანამ რაიმეს იტყოდე, ჯერ სხვისი მოისმინე....სანამ რაიმეს დაწერდე, დაფიქრდი....სანამ ფულს დახარჯავდე, ჯერ გამოიმუშავე.....სანამ ილოცებდე, პატიება და მიტევება ისწავლე....სანამ ვინმეს გულს ატკენდე, თავად შეიგრძენი თუ რა არის ტკივილი....სანამ შეიძულებდე, ჯერ შეიყვარე....სანამ გარდაიცვლებოდე, იცოცხლე !!!!....

შექსპირი



...ფიქრის სარეცელზე ღამეს ვათევინე

...ფიქრის სარეცელზე ღამეს ვათევინე, 

ცისკარს შევეგებე ფიქრის ფარდაგებით,

ჩემი ერთგულება ვერვის ვათქმევინე,

სადღაც სულს ყიდიან- ისევ ფასდაკლებით...

ნანა ნანო შაინიძე



ძველი სახლი მიყვარს პატარა და ხის ბუხრის პირი მიყვარს ბავშობა რომ ზის...

წყაროს წყალი მიყვარს,

მიყვარს წყალი ჭის.

ხეზე ხილი მიყვარს

დაკრეფილი ძმის.


გაზაფხული მიყვარს

მინდორ-ველით მზით,

გვირილები მიყვარს

აზიდული მთის.


ჩემი ძაღლი მიყვარს

მომლოდინე ხმის

ფეხის ხმაზე ყეფით

სიყვარულს რომ ხსნის.


წისქვილის ხმა მიყვარს

მორახრახე წყლით,

მჭადი და სულგუნი

იმერული მხლით.


მოხუცები მიყვარს

რადგან სიბრძნე სჭირთ

დედ-მამა და და-ძმა

სიყვარულის ხმით.


საქართველო მიყვარს

მისი ჭირი მჭირს,

სიყვარული მიყვარს

ჩემს შვილებს რომ ზრდის.


ძველი სახლი მიყვარს

პატარა და ხის

ბუხრის პირი მიყვარს

ბავშობა რომ ზის.


მეგობრები მიყვარს

და სტუმარი ღვთის,

მეზობლები მიყვარს

გაღმა გამოღმის.


ჩვენი ცეკვა მიყვარს

საოცრებას ჰქმნის,

სიმღერები მიყვარს

გონაშვილის ხმით.


ტრადიცია მიყვარს

სადღეგრძელოს თქმის,

წინაპრები მიყვარს

და საფლავი ქვის.


ქართლის დედა მიყვარს

ღვინის თასით,ხმლით

საქართველო მიყვარს

მისი ჭირი მჭირს....


სოფო მანაგაძე



რამდენი აღმართი ამივლია... რამდენი დაღმართი ჩამივლია...

რამდენი აღმართი ამივლია...

რამდენი დაღმართი ჩამივლია...

ახლა, ყველაფერი ადვილია...

ახლა, ყველაფერი მარტივია...


რამდენი წუხილი განმიცდია...

რამდენი ხალისი გამივლია...

ახლა, ყველაფერი ნასწავლია...

ახლა, ყველაფერი ჩავლილია...


რამდენი უსამართლოდ მომქცევია...

რამდენის ქებით ცაზე გამივლია...

ცუდი ყველაფერი დავივიწყე,

ასე გაღიმება ადვილია...


რამდენჯერ თავი ჩუმად დამიხრია...

რამდენ დარდს ფიქრი უხმოდ დაუხრია...

მე მაინც იმედი მახვევია...

სულს ასე სულ ყველა გაუცვნია...


ჰო, ახლა ყველაფერი ნათელია...

ყველაფერს სახელი დარქმევია...

არ ვამბობ ცხოვრება დამღლელია,

რადგან მე წუწუნი არ მჩვევია...


ამიტომ გადავრჩი ქარ-ცეცხლიდან...

გადავრჩი წარღვნიდან უიმედო...

იცი, რა?! - რაც შენთვის აღარ გინდა,

აღარც სხვისთვის უნდა გაიმეტო!..


/ ია ნანეიშვილი /