ღამის სიჩუმე ჩამოწვა მთებზე, თოვლის ფანტელი ფარავდა მიწას, სოფლის გულში კი ზამთრის დემონი მოლიპულ გზებზე იდებდა ბინას....

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან... მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები, ისინი, მაინც არა ცხრებიან....

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ, ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება. კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე, ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას....

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა, ბედნიერების ნექტარით სავსე. მერიდიანებს სხივები კვეთავს და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს....

ერთხელაც ასე გათენდა დილა, ერთხელაც ღამე იქცა აჩრდილად, ერთხელაც წამი გაქრა სამღერად და სული ჩემი ჩაქრა საქებად ერთხელაც ვნახე ღალატი მწვავე და მეგობრობა...

წიწვოვან გორებს თავს ვერ ვანებებ, ჯიხვის ნავარდი ამშვენებს ქარაფს. გაცლია სიქა ძველ-ძველ ზმანებებს, აწმყოს ვერ ვაცლი მტვერსა და ტალახს....

მოლს ნაღამისთევს მოსდვია ლეშხი, მზის სიგოროზე გულს გილომგულებს, სხივები როკვის გადაგრევს ეშხით და მერე მიმწუხრს კვლავ გიორგულებს...

მზე ქოლგის ჩრდილქვეშ დავტიე მყისვე, სულ პეშვით ვკრეფდი სამკალ თავთავებს, სანამ შევხვდებით, შევხვდებით ვიდრე, წერილებს მოგწერ ყოველ მკათათვეს !...

"თბილისში პირველად როცა ჩავედი და მოთხრობები ჩავიტანე, ტალახი მქონდა მუხლზე. ტალახს ახლაც არ ვიცილდებ, მიყვარს ქართული მიწა… სკოლაში სამიანებს მიწერდნენ,...

ხარ კენარივით მონარნარე და მიუწვდომელი როგორც მყინვარი; თავაწყვეტილი მიჰქრის კარეტა, გულის სწორი კი განა ვინ არი?......