კვლავ ზეცისაკენ
დაუდეგარი ჩემი ფიქრები
უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან...
მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები,
ისინი, მაინც არა ცხრებიან.
ხან გადუქროლენ ვარსკვლავებს თავზე,
ხან დედამიწის ქერქში ძვრებიან,
ზოგჯერ ცეკვავენ ავარდნილ ალზე,
თითქოს ეძებენ ალქაჯს თმებიანს.
ზოგჯერ ცხოვრების ორომტრიალში
მეტეორივით დაეშვებიან;
ამ უსასრულო სრბოლა ყიალში,
კვლავ ზეცისაკენ აიჭრებიან.
დათო არახამია
დაუდეგარი ჩემი ფიქრები
უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან...
მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები,
ისინი, მაინც არა ცხრებიან.
ხან გადუქროლენ ვარსკვლავებს თავზე,
ხან დედამიწის ქერქში ძვრებიან,
ზოგჯერ ცეკვავენ ავარდნილ ალზე,
თითქოს ეძებენ ალქაჯს თმებიანს.
ზოგჯერ ცხოვრების ორომტრიალში
მეტეორივით დაეშვებიან;
ამ უსასრულო სრბოლა ყიალში,
კვლავ ზეცისაკენ აიჭრებიან.
დათო არახამია
