თითქოს აღარ გქვია არც ერთი სახელი, აღარცერთ ყოფასთან არა ხარ ზიარი, დღე უკვე დილიდან ათასგზის ნაგვემი გამხდარა მზიანი თურმე!.....

კვლავ ათუხთუხდა ვენებში სისხლი, ვეღარ ვამრთელებ ამ გულს დაკორტნილს. შემომიტია საწუთრომ რისხვით და აცუნდრუკდა ჟამი გამოცდის....

გადაირბინა წლებმა გრიალით, მათრობს სურნელი ცისა და მიწის. სიჭაბუკის და ყრმობის ტრფიალი, ჩემში სიცოცხლის ჩირაღდნად იწვის....

ქუჩაში ერთხელ ვნახე მე იგი, ლამაზი ქალი ზის და თან ტირის, ცრემლების ღვარი მოდის და გული – მოდი წავიდეთ, ის არსად მიდის!!!...

თვალს ვერ ვწყვიტავ აქაფებულ ჩქერებს და თან რაღაც უცხო გრძნობა მართობს;...

გადაიცოცხეს ველზე ქარებმა, ცას ცისარტყელა გადაეხვია; მხარი ავუბი ამ მღელვარებას, აუკიაფდა ცრემლი მზეწვიას....

გულს რომ კორტნის სინანულის განცდებია, შთაგონებამ სული მკვეთრად ააკვნესა. ცის ტატნობზე ცთომილებიც ბაცდებიან, ელვამ ღრუბელს ფრთა მოსტეხა ასალესად....

იდუმალია, შინაგანი გრძნობა ყოველი. უფასურდება წარმოსახვა - დარდის მთოველი....

თურმე, შენც მოგნატრებივარ, დღეს წამჩურჩულა ნიავმა, გულს შემოერღვა ყინული, გალხვა და გაიმზიანა... ვაი, ამ მონატრებამა რა ძაან დააგვიანა... ტარიელ ხარხელაური...

ჩემი სული სიზმარია ბედზე დარდი მივატოვე. და მე ასე მიხარია სიჩუმე და სიმარტოვე დღესაც ბაღში ვიმალები როგორც თეთრი მდუმარება....