დათო არახამია - კვლავ ქაქანებენ

კვლავ ქაქანებენ

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ,
ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება.
კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე,
ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას.

კვლავ დახრის მთვარე წამწამებს ნელა,
არ დააყოვნებს ღრუბელი ქვითინს.
დასჭექავს ელვა ავდრის სალხენად,
მიდამო ცრემლის ღვარცოფებს ითვლის.

მიუწვდომელის მარდი დინებით,
რა გადასერავს ამდენ ტერასებს.
ეს მოფარფატე ცოდვის ჩრდილები,
კვლავ ქაქანებენ ბედისწერაზე.

დათო არახამია