ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი, მზე ტყეებისკენ მწვანე მზითვებს მიეზიდება. დავტოვე ჩემი მწუხარების მყუდრო სავანე, ისევ მაისობს სამაიის ისასამანი....

მივსდევ, მაგრამ ვეღარაფრით დავეწიე, ბედის ბორბალს უკუღმა რომ ტრიალებს, საიდუმლო სერობაზე დამეწვიე, როგორც ვხედავ სხვებმა დააგვიანეს....

ფერი გადახუნდა კარვის, როგორ მოწყენილი დახვალ, ისეთს რას გიამბობს ქარი, განა რაღაზე-ღა მძრახავს....

ქუჩებში აპრილი თავიდან იწყება, და ღელავს იების პატარა ლარნაკი, ვერაფრით შევძელი მე გადავიწყება, სულ მახსოვს ათასჯერ სათქმელი არაკი....

ვნატრობ, გადავიქცე წვიმად... ღრუბლებს, ავედევნო გზაში... მინდა მოგეპარო, ფრთხილად... და., სულ დაგასველო, წამში......

ხარბად გავცქერი კამკამა სივრცეს და წინათგრძნობა მაფორიაქებს. უიმედობის ლანდი რომ მიმზერს, ვერ ვიზიარებ განცდის სიამეს....

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს, აისს ღრუბელი გაუწალდია... დარდივით დნება დუმილი დილის და უხიაგი წლები გადიან....

გადამწვანდა არემარე და გითრთოლებს სიო ღაწვებს; ერთხელაც არ გამიღიმე, ჩემი ცოდვა მხრებზე გაწევს,...

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს, აისს ღრუბელი გაუწალდია... დარდივით დნება დუმილი დილის და უხიაგი წლები გადიან....

იმედის წყარო რაკრაკებს, განახლებულა ბაგრატი. ზვარში ხოხობი დავლანდე, დაჰქრის ცოცხალი ნახატი....