თავსშემოგავლებთქო გითხარი და გაგიკვირდა... არ ვიცი რატომ... რომ გითხრა შენი ხელების მიღმა სრულდება ჩემი მიწისქვეშეთითქო ალბათ ამაზეც გაგეღიმება მაგრამ......

როგორ ვარ? - რა ვიცი... არც ისე, როგორც სურს ძმასა და მოყვარეს....

შემომხვდა მწვანე, მოლიან მთების... ალმოდებული ბროწეულები, ჩემი ნიგვზნარის გოლიათები, მჯიღსიმსხოკაკალმოწეულები!...

შენთან მოვედი სასუფეველში დღის გასაყართან მაგრამ იღბალმა შენთან ყოფნა აღარ მაღირსა, დავიარები შენზე ფიქრებში დატყვევებული თან გულში დამრჩა ის სიყვარული...

ამ ცხოვრებას ვერ გავუგე ვერაფერი, დრო კი მიქრის უნებურად წადილით ხეებსაც კი ის ფოთლები გასცვენია, ჩვენ რომ ვიმკით შემოდგომის ძახილით!...

უსიყვარულოდ განვლე ცხოვრება შენ ვეარაფერი ვერ გაგიგია, მაშ რა გინდოდა, რატომ მოხვედი, თუ სიყვარული არ შეგიძლია....

მთის ორღობეში მორაკრაკებს ნაზი მდინარე, უხმოდ, უტიფრად, თითქოს არაფერი ჩაუდენია, მოაქვს შემოდგომისგან! გაყვითლებული ნაზი ფოთლები, და საწყალ ფოთლებს, მიწაზე...

სად დაიკარგე ან სად წახვედი უსიყვარულოდ! მე რას მიპირებ, მივჩერებივარ გარდასულ დღეთა ლამაზ სტრიქონებს შენს მოგონებებს....

მე დავუყვები ღამით ბილიკებს შენზე ფიქრებში, ღამე ნათევი, წავიღე გრძნობა სიყვარულისა! და თან იმედი, ხვალის შეხვედრის....

მე შლეგიანი მოვჯირითობ მოლიპულ გზაზე, აღარც ძალა მაქვს, გაბრუებული ნაზი სურნელით, სარჩევათ დამრჩა შემოდგომის ნაირ ფერები, უკან მომყვება სიყვარული გრძნობით...