მაშ შემობრძანდი, წელო ახალო მე გულიდან მაქვს ერთი წადილი, მხოლოდ ერთსა გთხოვ რომ ამისრულო რომ კარგად მყავდეს ყველა ქართველი....

მონატრებული მამულის ედემს, მონატრებული სიტყვას ხვავიანს, მონატრებული უღრუბლო ლექსებს...

აქვე ახლოს მთის ფონია და მდინარის ჩქამი.. ტყე,ტყე უკრავს სიმფონიას დირიჟორობს ქარი...

უნდა დავფიქრდე, თავს შეგახსენებთ მკითხველო წამით.. რად მოიწყინეეთ? არ მოგწონთ ვიცი უკვე დაგღალეთ მე ჩემი დარდით.....

ვინ დაგიბურღა პოეტს ეს გზები, ვინ ჩაგიღვარა სულში ნაღველი, ვინ გათქმევინა ლექსი მეწყერი... ლექსი გრიგალის გამომსახველი...

ღამეა, ბნელი თვალთა ცდუნება, მთვარე გამოჩნდა, ზეცის ალებით, ქარი ლურჯ ზეფირს ესალმუნება, კვნესის ლერწამის სალამურები[/center]...

დრო კი გადის მაგრამ მუქთათ იღვენთება სანთელი. ხელში კალმით ჩავჩიჩინებ სტრიქონს გულით დაწერილს....

ო, ამღრეულო ჩემო ფიქრებო დღეების რბოლით გადაღლილებო, ოჰ სიყვარულო,ჩემგან წარსულო აწ გარდაცვლილო დიდო იმედო....

მშვიდი ძილით ეძინა პოეტს, გურიის მთვარე, ექსოვება საფლავის მიწას, გეფიცებით....

დღეს ისეთია ყოველი წუთი ეგ სულერთია ვინა ხარ, რა ხარ, თუ უქმად ზიხარ,ზიხარ და უცდი, ფიქრობ და ელი რაიმე ახალს....