წუხელ დარდით დავიძინე ისე და შევნატრი შენთან ყოფნას ისევ დამიბრუნდი დამიბრუნდი გთხოვდი არ მაქცევდი ყურადღებას ისევ...

შენთან მოვედი და, კარი ჩამიკეტე შუბლზე გაკოცე და ცივად შემომხედე, როცა შემიყვარდი, მაშინ გაგრძნობინე წერილს შეხედე და, ის დრო გაიხსენე....

შენმა სიშორემ როგორ დამღალა, და გამიჩინა ისევ დარდები, მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო, გულში ჩაგიკრა მთელი არსებით.....

– მზის დედოფალო – შენ ხომ გვირგვინი დაგადგეს წუხელ, მზის დედოფალო სიხარულისო, შენს გულში მხოლოდ გაზაფხულია, ეს გზები ჩემი, შენსკენ მოდისო..[center]...

ჩემგან წახვედი, მე აღარ ვნანობ, გულში დამიშრა ყველა დარდები იქნებ დაფიქრდე და შეისმინო, იქნებ შენა ხარ მთელი თავდები.....

რომ ვყოფილიყავ, მე შენთან ახლოს, ისევ გეტყოდი, მიყვარხარ კარგო, მუხლს მოვიდრეკდი მე შენს სარკმელთან, გულს გაჩუქებდი თბილსა და სათნოს....

გახსოოვს?. სიყვარული რომ შემომფიცე, როგორ მიყვარდი,მიყვარდი ძლიერ, რას ვიფიქრებდი, ღამით უძილოს გული არ გქონდა, და სხვაზე ფიქრობდი.....

მერაბ სალუქვაძის ლექსი წყვდიადი იჯდა გოგონა ჩაფიქრებული თან გულში ჰქონდა დიდი ნაღველი თითქოს ელოდა ვიღაცას კიდევ გულს იამებდა გაფითრებული...

ჩაფიქრებული მე შენ წინ ვდგავარ და ჩამოგშლია, თმებზე ნაწნავი, გთხოვ, ნება დამრთო, მოგიახლოვდე მე შენითა ვარ, კარგო, დამთვრალი....

ფერისცვალებამ, თუკი მოგისწრო, დგახარ ზაფხულის თვითგასაყართან, ფერი იცვალა ზეცამ, ბუნებამ და სიხალისეც, სადღაც გამქრალა....