მოვა დადგება, ის მონატრება, როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნები გადმომაფარებს უფალი კალთას! და გარიყული მარტო ვიქნები....

მე სიყვარულის წლები გავლიე კარზე სიბერემ მომიკაკუნა, შენ გელოდები არსად არ ჩანხარ! და მონატრებამ სული გალია....

რაც არ მეკუთვნის, ის ღმერთმა არ მომცეს და რაც არ ითქმის, არავის წამოცდეს არ მინდა თვალზე ცრემლი რომ ჩამოცდეს ცხოვრებას ვსწავლობ და ვაბარებ გამოცდებს...

მე ხატად მექცა შენი აჩრდილი, შენი სიტყვები ლოცვად თუკი იქნები ჩემთვის ნამდვილი თვალს გაგისწორებ მორცხვად!...

ჩვენ ხომ დავშორდით დღის გასაყართან, თვალცრემლიანი დაგემშვიდობე, მე არ მიყვარხარ! არც შენთან მინდა, გთხოვ დამივიწყო, იქნებ გამშორდე....

შენში გაფრინდა ყველა სიკეთე და მოგონებად დამრჩა წარსული, შენ ვერასოდეს დამიბრუნდები და შენთან იყოს შენი წარსული....

რა ბედნიერი ვიყავით მაშინ აღგზნებული, ვნებით, წადილით, ხელში გეჭირა ის თაიგული მე რომ მოგართვი მთელი ვნებებით....

მომწყურდი ახლა ისე მომწყურდი ვითარცა ტყეში მყოფი ირემი, გეძებ ყოველთვის ვერსად გპოულობ სად დამეკარგე, ან სად წახვედი.....

სიკვდილ–სიცოცხლე მე სიკვდილს გუშინ, თვალში ჩავხედე, და მივდიოდი იმქვეყნად თრთოლვით, გული მტკიოდა, თავბრუ მესხმოდა...

ქარმა დაბერა შებინდებისას და მოარყია ნაზი ფოთოლი, ყუნწში მოწყვიტა და თან წაიღო მიწაზე დასცა ხელუხლებელი....