მალე დადგება ის სუსხიანი ცივი ზამთარი იმ მონატრებას გადაპენტავს თოვლის ფიფქები, მე გაგიხსენებ, თვალში ცრემლებით ჩაფიქრებული და ჩავუყვები ნაწვიმარ ბილიკს...

ამღერებულა დაისზე დილა, ჩამოღვენთილა სიცოცხლის სოლო, იქ სადღაც მესმის პოეტის ქნარი, თუმცა ვერ ვპოვე მე შენი გემო....

მე ამ ცხოვრებამ დამიგო მახე და შიგ გავები როგორც ფრინველი, ბევრი ვეცადე ამ კლანჭებიდან ვერ დავიძვრინე ვერაფრით თავი....

გუშინ სიზმარში ლექსი დავწერე აუ იცი რა იყო რა იყო რა იყოო, რაღაცა იყო მუზა მსტუმრობდა საწერ კალამი გვერდით არ მქონდა....

უნაყოფო ხარ! უსიცოცხლოდ აღგზევებული შენი ფესვები გადამჭკნარი, გადამხმარია, არც წყალი გშველის, გამოიხედო დღის გასაყართან! შენი სიცოცხლე, დიდი ხანია გადათვლილია...

ქალმა იტიროს მერე რა არის ეს ხომ სიცოცხლის დასაწყისია, როგორ უხდებათ ცრემლები თვალზე ეს საქალეთის დიდი ხიბლია....

დაბრუნდით! ხეებს მოედო ფითრი! მგონი ამ ქარებს ახელებს წყევლა, ნააღსარებზე გულის ხმას ითვლი და ჯავრის ნაკერს კემსავ და კემსავ!...

მერამდენედ მოგიწვიო ამ ჩემს გულში უთვალავი სევდა– დარდი გადვიტანე, ჩაიღვენთე ამ სანთლების სიყვარულში ლოცულობდე, მხოლოდ ჩემთვის არსებობდე....

ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო, ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!...

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს, და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს, მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად ! შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !...