მეშინ, ეს ხელებ შაგახ, თოლებ ბრიალებ ავაზ, სენ უკურნებელ შამყარ, ნეტამც, სახვეწარ რა მაქ!...

გინდა? მოდი, გაზიარებ ტრფობას, აგაგიზგიზებ, გეტყვი, ვნება და სიამე, გულში, რატომ წიკწიკებს....

ყოვლად შემძვრელი ყოვლის, გაიწკრიალებს ლექსი, როს მათრობელა თრობით, ვიღაც უცნობი გეტრფის....

გულში ნუ იკლავ ნაღველს და ვარამს, ვისთვის მარხულობ, ან რატომ სტირი? რა უნდა გეთქვა, მითხარი, ჩქარა, რომ უსაფუძვლო გავფანტო იჭვი....

Ты меня прости, Сжалься надо мной, Что иду по следом, Опять за тобой....

შავად შეუღებავს ზეცა ღრუბლის ფთილას, შენზე მონატრება, ისევ თან დამყვება, ჩვენი სიყვარული, როცა ფრთებსა შლიდა, მაშინ დაგკარგე და მაინც არა მჯერა....

მე ვცოფდები, ეგ ტუჩები, ეგ თვალები, ეგ ცრემლები მოციმციმე, ჩემო კარგო, სხვამ არ კოცნოს, ეგ ყელი და წამწამები, რომ არავინ წამართვას და დამეკარგო!...

მე საწუთრო სევდისფერი სევდით მბორკავს, აღარ მათბობს აღარც ცა და აღარც მიწა, და გადაღლილს მარტოობით, სულით მბორგავს, თითქოს, უკვე აღარავინ აღარ მიყვარს!...

ნახევრად ქართველს, მადლობა ღმერთს, მიყვარს სომხურად, მწამს ქართულად, მე არასოდეს მძულებია ვინმე ქართულად......

მეძახ, არცრაის მპირდები, ვითამ გვირილებ დამიფენ, ჩემკენ სასწორებ იხრები, სხვასთან ღიმილებ არიგებ....