Вот и настала утро, Солнце вновь поднимается, С утра хочу целоваться, Только, не зарекайся!...

სხვამ თუ არა, ჩვენ ხომ ვიცით, რა ძნელია ლოდინი, მონატრება, რატომ გვაწევს გულზე რიყის ლოდივით....

მერე რა, თუკი გულია სუსტი, რომ სიხარული ზოგჯერ მწუხრია, ზოგს თუ ახარებს, რომ ცაა ლურჯი, ზოგს ცის დანახვაც არ შეუძლია....

დილაა...ჭიშკარს აწვალებს ქარი, მზემ საჩიხესთან გაიფრთხიალა, მე მაშინ უფრო, ვიყავი ლაღი, როცა მიყვარდა, როცა მიყვარდა....

ნეტავ, მზე ცაზე, რისთვის აენთო, ან დღევ ნათელო, რატომ ბინდდები? ჩვენ არაფერი არ გვაქვს საერთო, საერთო არის, უფლის სიტყვები!...

შენ ვენახში ჩიტი კენკავს, ლეღვს დათაფლულს, დილამდე, მზემ დაშაქრა ჩირად კენკრა, ერთხელ არ დამიძახე....

მოდიოდა ყოველ ღამე მთვრალი, (ამ ღამესაც საბნად წაგიხურავს,) შენ იყავი ერთადერთი ქალი, ვისაც მისგან არაფერი სურდა....

ცა მისთვის მინდა, ცხელ გულზე მეწვეს მთვარე.. ღრუბლები ხელით ვარწიო, ტანზე ვარსკვლავნი ხალებად მესხდნენ, ღრუბლის ფთილები მზეს შევაბნიო....

...და გზაჯვარედინზე გზა უცებ გაიყო, ცხოვრებამ სიცოცხლის ხალისი დაკარგა, ვერ დავისაკუთრე, რაც ჩემი არ იყო, რაც შევინარჩუნე, დრომ ისიც წამართვა....

ვიტირებ - ტირილი მიხდება, სველ ქუჩებს ტირილით დავივლი, ის ვაჟი, ისევ იქ იდგება, დღემუდამ ფიქრში, რომ დამიდის....