დაჯდნენ წერად ლექსებისა, საბრალონი საუბრისას, აჰა, ხალხო, წაიკითხეთ, ლექსი მავანთ როგორ რყვნისა, ვერ დადგების უმეცრებით გონი მათთა სწორსა გზისად, შეუნდეთ და...

ცხოვრება პაუზებს გვთავაზობს... რომ მივხვდეთ, საითკენ ვიჩქარით, იქნებ და, არ უნდა დავკარგოთ, რომ უნდა გვახსოვდეს სიზმარშიც...

თითქოს არაფერი, ცაზე გადაფრენილ წეროების გუნდი გადაფრინდებიან.....

მიყურებ თვალებით ზღვისფერით, ჩემს ფიქრებს ღიმილით აშიშვლებ, თანდათან ვნებისგან გიჟდები, მეც ალბათ, სიგიჟეს ჩავიდენ....

გაწეწილი თმები მიყვარს მე ზაფხულის ხვატში, მზე ჰორიზონტს ასხლეტილი შავ ბობოქარ ზღვაში, წითელ კაბის შარიშურით ავარდნილი ბუღი, შენს მზერაში დაჭერილი აღტაცების...

ლოდინად ქცეული ცრემლები გულმკერდზე ლოდივით გიყრია, უფერულ დღეებს არ ნებდები, წლები კი, მიჰქრიან, მიჰქრიან....

ჩემი სიყვარული კლდეებზე ნავარდით გადაღლილს წააგავს, ხან გაიბუტება, ცად ღრუბელს დაჰკიდებს ბავშვივით ჰამაკად,...

მე რომ ქალი ვარ, ეს მან არ იცის, მან, ვისაც ჩემი წვალება უყვარს, თუ ვენატრები ან თუ განიცდის, როცა ღიმილით მიყურებს მწუხარს....

რას იტყვი? დადგა დრო, დავუშვათ აფრები, გულები დავაწყოთ სასწორის პინაზე, მოდი შენც უგულო თამაშში ამყევი, უგულოდ დავემხოთ ღმერთების წინაშე....

აი ხომ ხედავ, მე დღესაც გაგერიდე, ფიქრი აღარ გინდა, თუკი სადმე დაგრჩა, მე კი წავედი ბედნიერი მიგატოვე! შენ კი უჩემობით, ცრემლი თვალს შეგაშრა.....