მე საწუთრო სევდისფერი
სევდით მბორკავს,
აღარ მათბობს აღარც ცა
და აღარც მიწა,
და გადაღლილს მარტოობით,
სულით მბორგავს,
თითქოს, უკვე აღარავინ
აღარ მიყვარს!
თითქოს, გული ამართვეს
და დანა ჩასცეს,
სიმი გაწყდა და მძივივით
დავიფანტე,
ვერ მიშველის ვეღარც
ძაფი არიადნეს,
სიძულვილის ლაბირინთში
გავიხლართე.
რომ ოდესღაც გამრიყეს
და გარიყულმა
სული ვგვემე.. ეყოს
გულსაც, რაც ვაშფოთე,
დავგმე წყენა... მაგრამ
თმენამ დაიხუვლა -
შემიყვარდეს? არა, არა,
არასოდეს
ნანა სელეპანოვა - არასოდეს!
