შენ



როცა სიცოცხლის სიო დაჰბერავს,
ვგრძნობ შენ ჩემთან ხარ, ფიქრით თუ ცხადად,
და თუ მივანდე თავი ამ მზერას,
თავბრუ მეხვევა და ოცნებებში ვიჭრები მარდად.

როს სუნთქვა მიჭირს, შენ მახსენდები,
როს თვალთ მაკლდება, ჩემთან ხარ მარად,
როცა ყურები მეხშობა, მაინც,
შენს სიახლოვეს კვლავაც ვგრძნობ ალად.

მიახლოვდები, სითბო მეღვრება,
შენს თბილ ხელს ვიგრძნობ, თვალთ მიბნელდება,
შენს ნაზ ალერსს რომ ვიგემებ კვლავაც,
შენს ამბორს შუბლზე, ბაგეზე ნაზად,
სიცოცხლის ხალისს მიბრუნებ კვლავაც.

ოცნების ფრთები მეშლება თითქოს,
და წამიერად თვალებს ვხრი დაბლა,
შენ მაგონდები, შენ მახსენდები
და სულში სითბო მეღვრება კვლავაც.

და თუ ოცნების უფლებას მომცემ,
მინდა ვიფრინო ღრუბლებში მარად,
რომ შეგიყვარო, რომ მომენატრო,
ამისთვის სულ არ მჭირდება ძალა.

მე შენი ხელით შეხება მინდა,
მე შენი ხილვა კვლავაც მწყურია,
გაუმაძღარი ეს რკინის გული,
უსიყვარულოდ დაჟანგულია.

მე სიყვარულმა შთამაგონა რომ დამეწერა,
ჩემი ლექსები აბდაუბდა მომეძღვნა შენთვის,
და თუმც ეს სიტყვა გწერებია შენ ბედისწერად,
ვწუხვარ, რომ მეტის თქმა მე არ ძალმიძს.



Loading...


თეგები: ლექსი

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.