ნაზამთრალ კუნელს აწყევლინებს გაჩენას ჩიტი,
სველ საფრთხობელას მოუხდია ჭილოფის ქუდი
და ვაზის მუხლში იზმორება სანამყნე კვირტი.
ეზოს ბოლოში ხვავრიელად იღიმის შვინდი,
საუღლე ხარებს მოუძღვება მეზობლის გიო,
ხვამლთან ეშვება ნისლნარევი რიჟრაჟის ბინდი
და ცხენისწყალი ეხუტება ამღვრეულ რიონს.
სოფელი, - ჩემი დაბადების ანი და ჰოე,
სოფელი, - ჩემი იდუმალი გრძნობის გამხელა,
რასაც სიცოცხლით შევიძენ და სიკვდილით ვტოვებ,
რაც სულში რჩება,სიყვარული ჰქვია სახელად...
/ მანა ფრუიძე /
რასაც სიცოცხლით შევიძენ და სიკვდილით ვტოვებ,
რაც სულში რჩება,სიყვარული ჰქვია სახელად...
/ მანა ფრუიძე /
