სონეტი XLV ცეცხლსა და ჰაერს რომ გიგზავნის ჩემი არსება, ორივეს შენთვის რომ იმეტებს ჩემი სხეული, პირველი ვნებას, მეორე კი ფიქრს ემსგავსება, ყოფნა-არყოფნის...

სონეტი XLVII ჩემს გულს და თვალებს კავშირი აქვთ თურმე ფარული, მოყვარესავით სწყალობს ერთი მუდამ მეორეს; როცა გულს ძლიერ შეაწუხებს ზღვა სიყვარული და როცა თვალი...

სონეტი XLVIII ბევრს გადავყრივარ წუთისოფლად ბოროტის მზრახველს, ვიცნობ მათს მოდგმას და მტაცებლურ ზნეს და ხასიათს, მიტომაც გზაზე როცა გავალ, ვუმალავ მნახველს...

სონეტი XV როდესაც ვფიქრობ, საამქვეყნოდ შექმნილ რაობებს რომ არ შერჩებათ სრულყოფილი დიდხანს იერი, რომ ეს ცხოვრება ჰგავს ნაირგვარ სანახაობებს, რასაც განაგებს...

სონეტი XV რად არ გწადია, შეებრძლო სისხლიან ტირანს, ჟამთასრბოლაში მეუფებით თავს რომ იწონებს? იქნებ გგონია, მარადიულს მოგიჩენს ბინას და ამ ლექსივით ხელს...

სონეტი XVII მე შენს ღირსებებს ლექსით ვაქებ ნეტავი ვისთვის? ვინ დამიჯერებს და რას ვიტყვი ნეტავი ახალს? ეგებ წარწერას გითხზავ მხოლოდ საფლავის ქვისთვის, სადაც...

სონეტი XVIII სულაც არ მინდა მინდა შეგადარო მაისის ვარდებს, ხანმოკლე ზაფხულს სულაც არ ჰგავს შენი მშვენება, შენს სილამაზეს მათზე მეტი წყალობა გასდევს, რადგან...

სონეტი XX თუმცა ბუნებამ მოგიხატა სახე ქალივით, ქალბატონივით მიმზერ თუმცა, ჩემო ბატონო, მაინც არ მჯერა, რომ გწადია ნაქურდალივით ანდა ქალური ცბიერებით...

დედის წერილი (dedis werili) უკვე არ ვიცი რა ვიფიქრო, დავწერო რაზე. ჩემი ცხოვრების განსასჯელად, როგორც სამხილი. აგერ, აქ, ჩემს წინ, გამოჩორკნილ ხის მაგიდაზე,...

პასუხი - pasuxi კვლავ ძველებურად იცხოვრე, დედი. გიყვარვარ, ვიცი, გახსოვარ, მნატრობ. თუმც, ვერ გაიგებ ასეთი ხვედრი რად მერგო, ვცხოვრობ ამგვარად რატომ. მანდ...