რა საოცრად თოვს ფიფქი მიქრის შორს ეფინება დროს თოვს... თოვს......

მთელი დღე თოვდა, ატანდა ყინვა... საღამოც, თეთრად დაღამდა თითქოს... მიყვარხარ, როგორც მიყვარდი წინათ......

სამყარო, ჩემთან ერთად ბერდება... მეძახის ცა და ტაროსი ფერთა... ისევ ახალი დილა თენდება, ერთი ნაბიჯი მაშორებს შენთან......

ახლა ღამეა, ბნელა სულეთში, დავეძებ, მაგრამ სინათლე არ ჩანს... მივდივარ, სადაც არის სულერთი, იქ სადაც, შენი თვალები დამრჩა......

მოვალ, გაჩუქებ ფიქრებს... და გულს, დარდისგან დაცლილს... ოღონდ, მოგისწრო ვიდრე,...

ისევ დამათენდა თავზე გაზაფხული... და მეც, მერამდენე დილას ვეგებები... მინდა ცოდვებისგან, ასე დაღალული... გული დავიმშვიდო და მზეს შევეგებო......

გარეთ ქარია, სუსხი... წარსულს, ფიქრებში ვძირავ... კვლავ, გათენებას ვუცდი, სადღაც ქუჩაში მძინავს......

მოგიახლოვდი, მაგრამ, ვერ გიწილადე სითბო, ვერ აგირიე თავგზა, ვერ გაგიმეტე თითქოს....

უკვე გადადგმულს გავცქერ ნაბიჯებს, შემომეჩვია დღეების ათვლა, უშენოდ გული ვერ იარწივებს, უშენოდ ჩემო ვყოფილვარ არც რა... მე ისევ სევდის აჩრდილს დავყვები, ლეგა...

თოვს, და, ზეცამ გამოისხა ფრთები, მოლოდინად შევეხიზნე სარკმელს, დავიჯერო, ზმანება ხარ მთების, ქარი მახვევს, თრთოლვას უკანასკნელს...